આ ટેગ સાથે 1089 લેખ · પાનું ૪ / ૨૨
રોજ સવારે એ જ વળાંક પર
કવિતા લખવી એટલે
નિવૃત્તિના બીજે દિવસે એલાર્મ
ગામથી શહેર જતો હાઇવે
શિયાળાની સવારે બા
ખાદી ભંડારના એ.સી. શો-રૂમમાં
ડૉક્ટરે ઈ.સી.જી. કાઢ્યો.
ટોળું આવ્યું ત્યારે
જ્યારે મારો સમય આવે, ત્યારે
ભાઈબંધ એ, જેની સામે
ઝાડ કોઈ ફરિયાદ કરતું નથી.
વર્ષો સુધી જે નામ લખીને
સિત્તેર વર્ષે પણ શાકમાર્કેટમાં
અડધા ગામને આ દુનિયામાં
હૉસ્પિટલના લાંબા પરસાળમાં આખું ઘર
ભૂરાભાઈ કે’ છે: ‘મારી ભેંસને તાવ? ઈ તો કો’દી નો આવે!
ફ્લેટ નંબર ચારસો બે. નેઇમપ્લેટ પર મારું નામ છે,
સવારે આઠ ને સત્તરની લોકલમાં હું ઊભો નથી,
અમારુંય એક ગામ હતું — નદી કાંઠે,
હા, સ્વીકારું છું — મેં તારો પત્ર
ચકલી મરે છે ત્યારે
તને યાદ નહીં હોય, પણ મારાથી ભુલાયું નથી —
બપોરે મારો પડછાયો
એ રાતે હું સાવ થાકી ગયો હતો —
મંત્રીજીનું ઝભ્ભું સફેદ છે.
‘ચા મૂકું?’ ‘હા.’
કાળ કોઈ રાક્ષસ નથી.
જુવાનીમાં હું દરિયાને પડકારતો,
વિજ્ઞાનના પુસ્તકમાં પાણી એટલે
ભગવાને મને કમ્પ્યૂટરનો માઉસ બનાવીને
ત્રીસમી જાન્યુઆરી. પ્રાર્થનાસભાનો સમય.
સવારે ઊઠીને સૌથી પહેલાં
ઉનાળો શહેરના લોકો માટે
લોકો પૂછે છે: કવિતા ક્યાંથી આવે છે?
સૌ દોડે છે. ટ્રેન, ટ્રાફિક, શેરબજાર,
રાતે અગિયાર વાગ્યે સિંકમાં
જીવતો હતો ત્યારે એ ત્રણ મહિના
મા ગયાને ત્રણ વરસ થયાં,
પ્રશ્ન ૧. ખાલી જગ્યા પૂરો: તારા વગરની સાંજ એટલે ________.
એ રોજ સાંજે ટીવીના સમાચાર
એ રડતો નથી, એવું સૌ માને છે.
યાદ છે, બેટા? તારી પહેલી સાઇકલ.
સ્મશાનેથી પાછા આવ્યા ત્યારે
તેં ચાંદની સાક્ષીએ
હું કહું છું: ‘પપ્પા, હવે રહેવા દો,
હે ઈશ્વર, રાતે નવ વાગ્યે
રોજ સવારે લાગે છે
વીસ વર્ષ પછી આપણે પાંચે
બાબાજી હિમાલયની ગુફામાં
મા, તું હતી ત્યારે