દરિયો

જુવાનીમાં
હું દરિયાને પડકારતો,
મોજાં સામે છાતી કાઢીને તરતો.

હવે સમજાય છે,
દરિયો તો બહાર હતો.

પિતાની આંખના ખૂણે
અટકી ગયેલું
એક ટીપું
મેં ક્યારેય માપ્યું જ નહીં —
જે ક્યારેય ગાલ સુધી
પહોંચતું નહોતું.

એ ટીપામાં
આખી જિંદગીનો
ખારો દરિયો છે,
ને એનો કોઈ કિનારો નથી.

આજે પિતા નથી.
પણ હું રોજ સાંજે
અરીસામાં
મારી આંખનો ખૂણો જોઉં છું —
કદાચ
એ ટીપું
હવે અહીં આવી વસ્યું હોય.

– પરાગ રતનપરા