આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૪ / ૧૦૬
લગ્નના માંડવા છૂટી ગયા, મહેમાનો ગયા,
ફાઈલો પર ચા ઢળી છે, કામ? કાલે આવજો, બાબુજી આજે રજા પર, નામ? કાલે આવજો.
ફાગણ આવ્યો ને મીરાં બોલી: ‘રંગ ન લાગે બીજો, ગિરધર, મારે તારો એક જ રંગ ચડ્યો છે ત્રીજો.’
લે, આ ઊગતો સૂરજ તારી હથેળીમાં હું મૂકું, સાંજ પડે તો પાછો દેજે, એટલું જ બસ ચૂકું.
ગયો વર્ષો પછી ગામે, પુરાણું ઘર હજી ત્યાં છે, ઘસાયેલો, ખરેલો, ધૂળિયો ઉંબર હજી ત્યાં છે.
વાયદા તારા સજનવા, કેટલા મોટા હતા, સ્પર્શતાં જે ફૂટતા'તા, સાબુ-પરપોટા હતા.
આંસુઓ ભીતર ભરી સંસારમાં હસ્યા કરો, દર્દ હો કે ઘાવ હો, દરબારમાં હસ્યા કરો.
ન મસ્જિદ, ન ગિરજા, ન મોટું જિનાલય, હૃદયમાં વસે છે અમારો હિમાલય;
આ આંબો તેં વાવ્યો, ને મેં પાયું એને પાણી, કેરી કોની? એ ઝઘડામાં ડાળો રહી ગઈ કાણી!
રાતભર ગપ્પાં લડાવે એ મજાનો ભાઈબંધ, હું પડું તો દોડતો આવે દિવાનો ભાઈબંધ.
આ ગીત મેં ખેતરને શેઢે વાવ્યું રે, ચોમાસે ઊગી નીકળે તો કહેજો રે.
આવી વસંત ને ડોશીમાનું મન મલકે રે, દાંત વિનાના હોઠે આજે ગીતો છલકે રે.
ચર્ચા ચાલે છે, ભાઈ, ચર્ચા ચાલે છે, ગામ આખું બળે છે ને ચેનલ પર ચર્ચા મ્હાલે છે!
મોંઘવારીના નગરમાં પળ મહીં ખૂટ્યો પગાર, માસ આખો રાહ જોવી, ને સરી છૂટ્યો પગાર.
ભઈ, સુખનું તો એવું છે ને, કે એ ચાવી જેવું છે.
શેર મારા, ગઝલ, ઢંગ ચોરી ગયા, મંચ પરથી પછી રંગ ચોરી ગયા.
ક્યાંક વાગે ઝાલર ને ક્યાંક ઊડે ધૂળ, ને મારું મન ક્યાંક ગયું, ખોવાયું એનું કૂળ.
ચાર રસ્તાના ખૂણે લીમડા હેઠળ
દસ વર્ષનો હતો ત્યારે નવી ગલોલ લાવ્યો હતો.
માનો સાડલો રે, જાણે આખું આકાશ, એમાં ટાઢ્યું, તડકા ને ઝરમર વરસાદ.
એક છત્રી ને આપણે બે, ને વરસે મુશળધાર, અડધો તું પલળે, અડધો હું, ને વચ્ચે ભીનો પ્યાર.
આજ છાપું ધૂંધળું, અક્ષર ફરે ચશ્માં વિના, બાળપણ ચોખ્ખું છતાં આંખે તરે ચશ્માં વિના.
બધા માર્ગ છે બસ ઇશારા સુધી, પછી એક રસ્તો તમારા સુધી.
પારણે સૂતો હતો હું ત્યાં જ દાદાની સલાહ, દૂધ પીવું કે નહીં, એમાંય મામાની સલાહ.
આખી જિંદગી એ કવિતાઓ લખતો રહ્યો.
ઠોકરો ખાધી ઘણી, ને પંથ સમજાવી ગયો, પગ તળે જે પથ્થર હતો, ઘેર એ લાવી ગયો;
એક વાર તું મીરાં થઈ જો, કાના, પછી કહેજે, વિરહ કેવો લાગે છાના છાના.
મધરાતે ફ્રિજમાં સભા ભરાઈ.
ગયો દૂર, તોયે ગલી સાંભરે છે, ઝરૂખે હતી તું, ઘડી સાંભરે છે.
ડેલીએ ખખડે સાંકળ ને મા દોડી જાય રે, ફોજી દીકરો આવ્યો હશે, એમ ભણકારા થાય રે.
સાંજ ઢળે ને નદીકાંઠે ઝીણી ઝાલર વાગે, પાણી ઉપર સૂરજ પોઢે, ને મારું મન જાગે.
જવાનું તો છે જ. પણ હૉસ્પિટલના
ઢોલ ઢબૂક્યા, શરણાઈ ગાજી, અમે મેળે ચાલ્યાં રે, લાલ ચૂંદડી, પીળી પાઘડી, ગામ આખું મ્હાલ્યાં રે.
દસ દિવસ ઢોલ-નગારાં,
પાંખ આપી છે ખુદાએ, આભ મારું જોઈએ, દાણ ઓછા હો ભલે, પણ ગીત ન્યારું જોઈએ;
પાદરનો ઘરડો વડ બોલ્યો: ‘મને ના કાપો, ભાઈ, મારી વડવાઈએ ઝૂલ્યા'તા તમે, ને તમારા બાપ-ભાઈ.’
ઝૂંપડીમાં બાળ ભણ્યો, રાત અજવાળું થયું, આ અભણ ઘરમાં નવું પરભાત, અજવાળું થયું.
ઘણા ઘાવ, છાલે ભરેલી હથેળી, છતાં રોજ રોટી ધરેલી હથેળી.
પૂનમની રાતે દરિયો
આ વસંતે બાગમાં તું પણ રમીને આવજે, વાદળોની જેમ થોડું તું નમીને આવજે.
‘મા’ કહું તો લોક હસતાં, ‘મોમ’ બોલું, કૂલ યાર, ફી ભરી છે લાખ, મોંઘી, નામ મોટું, સ્કૂલ યાર.
વીણી લે, વીણી લે, મનવા, ક્ષણનાં મીઠાં બોર, કાલે ડાળી ઝૂકે ના ઝૂકે, આજે છે કલશોર.
જ્યાં મેં તને પહેલી વાર
નગર આખું ઝળકતું છે, નગરનો શ્વાસ મૃગજળ છે, અહીં હર આંખમાં તરતી, તરસની આશ મૃગજળ છે.
દીકરાએ જન્મદિવસે
સવારે સાડા નવ વાગે શર્માજીનો મૂડ
કિનારા નદીના કદી ના મળે છે, છતાં એક જળમાં ઉભય ઝળહળે છે;
હળવે હળવે હાથ ઝાલજો, વરરાજા, અમ દીકરીનો, ફૂલ જેવો છે કોમળ, ને છે કંકુ-કેસર સરીખો.
પિતાની હજી ખાટલી ત્યાં પડી છે, છડી ભીંતને ટેકવી ત્યાં અડી છે;
ન ઝોળી, ના કમંડળ, હાથ પણ ખાલી, ફકીરી છે, નશો છે નામનો, ને હાથમાં પ્યાલી, ફકીરી છે.