ક્ષણનાં બોર

વીણી લે, વીણી લે, મનવા, ક્ષણનાં મીઠાં બોર,
કાલે ડાળી ઝૂકે ના ઝૂકે, આજે છે કલશોર.

ખાટાં, મીઠાં, તૂરાં ચાખી, ખોબો ભરજે આજ,
કાંટા વાગે તોય હસી લે, એ જ છે એનો રાજ;
ચાખ્યા વિનાનાં સૂકાં થાશે, ખરશે ઢોરેઢોર —
વીણી લે, વીણી લે…

ભેગાં કરી કરી ગાંઠે બાંધ્યાં, ઘરમાં ભર્યાં ભંડાર,
ખાવાનો દિ’ આવ્યો ત્યાં તો ગયો ઉમંગ બહાર;
જીવન ગયું સંઘરવામાં, સંઘરી ના ઝીણી ભોર —
વીણી લે, વીણી લે…

પરાગ કહે: આ પળની ડાળે પંખી બેસે, ઊડે,
રોકે એને કોણ, ભલા? એ કોઈના ના ખૂંદે;
ચાખી લે ને વહેંચી દે, બસ એટલો જ છે દોર —
વીણી લે, વીણી લે…

– પરાગ રતનપરા