મેળે ચાલ્યાં

ઢોલ ઢબૂક્યા, શરણાઈ ગાજી, અમે મેળે ચાલ્યાં રે,
લાલ ચૂંદડી, પીળી પાઘડી, ગામ આખું મ્હાલ્યાં રે.

ચકડોળે ચડીને જોયું, ગામ લાગ્યું નાનું,
પાણીપૂરી, બુઢ્ઢીના વાળ, ને રમકડું છાનું;
ભીડમાં કોઈનો હાથ અડ્યો, ને અમે શરમે હાલ્યાં રે…
ઢોલ ઢબૂક્યા…

ફુગ્ગાવાળો બૂમો પાડે, વાંસળીવાળો ગાય,
ઝાંઝર ખરીદ્યાં ચાંદીનાં, ને મનમાં વાગ્યાં હાય;
મેળો તો સાંજે વીખરાયો, પણ સપનાં ઝાલ્યાં રે…
ઢોલ ઢબૂક્યા…

પરાગ કહે: આ મેળો તો છે જીવનનો ઉપમાન,
ભીડમાં મળીએ, ભીડમાં ખોઈએ, ભીડે ઓળખાણ;
ઘેર જતાં ખિસ્સામાં થોડાં હાસ્ય ને આંસુ ઠાલ્યાં રે…
ઢોલ ઢબૂક્યા…

– પરાગ રતનપરા