આ ટેગ સાથે 1089 લેખ · પાનું ૭ / ૨૨
શેરીનો કાળિયો કોઈનો નથી.
બારણા સામેનો આંબો સુકાઈ રહ્યો છે.
ફુગ્ગાવાળો રોજ સાંજે ગલીમાં આવે છે,
કેટલાક લોકો વરસાદ જેવા આવે છે —
મા રોજ કહેતી: ‘વહેલો પાછો આવજે.’
મધરાતે શહેર એક વિરાટ જંતુ જેવું લાગે —
પચાસ વર્ષથી એ બંને સવારે સાથે ચા પીએ છે.
વસંતે કહ્યું: ખીલ. ઉનાળે કહ્યું: બળ.
આ રસ્તો મારા ગામ તરફ જાય છે —
વર્ષો સુધી મેં આનંદ ખરીદ્યો — ગાડીમાં, ઘડિયાળમાં,
તું વગડે વગડે ભટકે છે — હિમાલય, ગંગા, કૈલાસ,
પરોઢિયે બા ઊઠી જાય છે,
લોકો પૂછે છે: ‘કવિતા લખીને શું મળે?’
ડૉક્ટરે સ્ટેથોસ્કોપ કાઢીને કહ્યું:
સરકારી ફૉર્મ આવ્યું: ‘તમારી સંપત્તિ જાહેર કરો.’
શેઠે તિલક તાણ્યું કપાળ ભરીને —
નદી સુકાઈ ગઈ ત્યારે પથ્થરોએ
વીસ વર્ષ પછી મારો પૌત્ર
કબાડીના ઢગલામાં એક ઘંટ મળ્યો —
હૉસ્પિટલની લૉબીમાં બે બાંકડા છે.
એને રડવું હતું. પણ સવારે ચાર વાગ્યે
દાદા રોજ સાંજે સુંદરકાંડ વાંચતા —
લગ્નની આગલી રાતે મેં તારા પત્રો
તેં મને કશું શીખવ્યું નથી —
સરહદ પર એમને રોકવામાં આવ્યા.
એ લગભગ રોજ
ડ્રૉઇંગ રૂમમાં પ્લાસ્ટિકનાં ગુલાબ છે —
દરિયાકાંઠે એક છોકરો
મારો દીકરો સરહદ પર છે.
ઈંટના ભઠ્ઠા પાસે એક છોકરી
અરધી રાતે ખાલી ઢોલિયે
નહીં અંધારું, નહીં તડકો —
બીજ જમીનમાંથી
એવી જ એક સાંજ હોય — સામે અષાઢી વાદળ,
હૉસ્પિટલના ચોથા માળે
જન્મદિવસ, જનોઈ,
સિગ્નલ લાલ થયો. ગાડીઓ થંભી.
તમે પથ્થર ફેંકો છો? ફેંકો.
મેં દાઢી વધારી. ઑફિસમાં સાહેબે કહ્યું:
દરિયાકિનારે એક બાળકે
બાર વર્ષથી આ ફ્લૅટમાં રહું છું.
ન્યૂ જર્સીમાં બહાર બરફ પડે છે.
ઘડપણ એટલે ચશ્માં પહેરીને
નાનપણથી મને શીખવ્યું: ‘હા’ કહેતાં.
સંચાલકે વિનંતી કરી: ‘સમય ઓછો છે,
નાની હતી ત્યારે એણે
મન કહે: ‘ચાલ, આજે
ત્રીસ વર્ષ ગામની નિશાળમાં ભણાવ્યું.
ઉત્તરાયણ આખો દિવસ ધાબાં ગાજ્યાં,
ઓસરીમાં પૌત્ર