મોરપીંછું

નાની હતી ત્યારે
એણે
મોરપીંછું
ચોપડીનાં પાનાં વચ્ચે મૂક્યું હતું —
એમ માનીને
કે એને બચ્ચાં થશે.

રોજ સવારે
ચોપડી ખોલીને જોતી.
બચ્ચાં ન થયાં.
પીંછું ઝાંખું થતું ગયું.

વર્ષો પછી
આજે એ જ ચોપડી
એની દીકરીના દફતરમાં છે,
ને એ જ પીંછું
એ જ પાને.

દીકરી રોજ સવારે
ચોપડી ખોલીને જુએ છે.

બચ્ચાં તો નથી થયાં,
પણ
ભોળપણ
એક પેઢીથી બીજી પેઢીમાં
જણાઈ ગયું.

– પરાગ રતનપરા