નીંદર ચોરી ગ્યું

આંખ્યુંમાં ઊગ્યો રે ચાંદો, ને ઓશીકે ઊગ્યાં ફૂલ,
નીંદર મારી ચોરી ગ્યું કોઈ, મેં ક્યાં કીધી ભૂલ?

સાંજે પાદર ગઈ’તી બેડું લઈ, એ ઊભો’તો વડની છાંય,
એણે કાંઈ ન કીધું, તોયે થઈ ગઈ મારી ઝાંય;
બેડું છલક્યું, હૈયું છલક્યું, છલક્યું આખું કૂલ…
નીંદર મારી…

રાતે તારા ગણવા બેઠી, ગણતાં ગણતાં ભૂલી,
એક જ તારો ઝબૂકે એવો, જાણે એની ઝૂલી;
માડી પૂછે: ‘કેમ જાગે?’ મારે શું કહેવું મૂલ?
નીંદર મારી…

પરાગ કહે: આ નીંદર ચોરે, એનું નામ જ પ્રીત,
રાતે જાગે, દિવસે ગાએ, એ જ જગતની રીત;
ચોર મળે તો સોંપી દેજે, બેની, તારું દિલ અમૂલ…
નીંદર મારી…

– પરાગ રતનપરા