કાજળની કોર

તારી કાજળઘેરી કોરમાં મારો દિવસ ખોવાયો,
સાંજ પડ્યા પહેલાં મારો સૂરજ ત્યાં સંતાયો.

ગામ આખું પૂછે: ‘ભાઈ, શું જોયું એવું?’
કેમ કહું કે અમાસમાં ચાંદ દીઠો કેવું?
એક જ પલકારે મારો જનમારો લૂંટાયો.
તારી કાજળઘેરી કોરમાં…

તારી પાંપણ નીચે છાંયો, જાણે વડલો ઘેરો,
હું તો ભૂલ્યો ઘરનો રસ્તો, ભૂલ્યો મારો ડેરો;
તારા એક જ ઇશારે હું રેશમ જેમ વીંટાયો.
તારી કાજળઘેરી કોરમાં…

પરાગ કહે: આ કાજળ તો રાતનું ટીપું એક,
એમાં ડૂબી મરવું ગમે, એ જ પ્રેમની ટેક;
ડૂબીને જે બહાર ન આવે, એને દરિયો પાયો.
તારી કાજળઘેરી કોરમાં મારો દિવસ ખોવાયો…

– પરાગ રતનપરા