પતંગિયું

બારી વાટે પતંગિયું આવ્યું, ઘરમાં રંગ ઢોળાયા,
વરસો જૂના સૂના ઓરડા ફૂલ સમા મ્હેકાયા.

દાદાજીનાં ચશ્માં ઉપર બેઠું ઘડીક ઝૂલી,
દાદા હસ્યા, વરસો પછી સઘળી પીડા ભૂલી;
જૂના ફોટા, જૂની વાતો, આંખોમાં ભીંજાયા…
બારી વાટે…

નાની બેબી દોડી પાછળ, હાથ લંબાવી ઝાલે,
પતંગિયું તો ઊડી ઊડી બેઠું બાને ગાલે;
બાએ ઓઢણ ઢાંક્યું, જાણે પહેલા કોડ જગાયા…
બારી વાટે…

પરાગ કહે: ના પૂરશો એને, બારી ખુલ્લી રાખો,
આવ્યું છે એ જાવા દેજો, રંગ જરા જ ચાખો;
મહેમાન છે સુખ, રોકો તો રંગ બધા ભૂંસાયા…
બારી વાટે…

– પરાગ રતનપરા