ધુમ્મસની ચાદર

ધુમ્મસની ચાદર ઓઢીને ગામ સૂતું છે મીઠી નીંદર,
પાદર, પીપળ, મંદિર, કૂવો — સૌ સપનાંમાં ગરક અંદર.

દૂધવાળાની ઘંટડી બોલે, પણ દેખાય ન સાઇકલ,
કોણ આવે છે, કોણ જાય છે, ના સમજાય કશી અટકળ;
સૂરજ પણ આળસ મરડીને પોઢ્યો રહે ધુમ્મસની ભીતર…
ધુમ્મસની ચાદર…

ઝાકળ ટપકે નેવેથી ને ખેતર પહેરે મોતી,
ગાયો ઊભી ઝાંપે જાણે સપનું કોઈ જોતી;
બા ચૂલો પેટાવે ત્યાં તો ધુમાડો ભળે ધુમ્મસ અંદર…
ધુમ્મસની ચાદર…

પરાગ કહે: આ ધુમ્મસ જેવી જિંદગીમાં ગૂંચ,
રસ્તો ન દેખાય તોય ચાલવું, ભરવી ધીમી કૂચ;
તડકો થોડો ઊઘડશે ને ઝળહળશે આખું અંબર…
ધુમ્મસની ચાદર…

– પરાગ રતનપરા