છૂટા શેર ૯૨૦૬–૯૨૩૫

૯૨૦૬.
નદીમાં હવે નીર ક્યાં છે? કહો,
બધે રેત ઊડે, તરસ ને તપન.

૯૨૦૭.
હજી બારણે આંખ માંડી ખડી,
વિદેશે ગયો દીકરો, બા રડી.

૯૨૦૮.
પરાગે પવનને કહી એક વાત,
હતી ગંધ જે, એ ઉડાડી ગયો.

૯૨૦૯.
પલળવું હતું ને ઘટા ના ઝરી,
હવે આંખ પોતે જ વરસી પડી.

૯૨૧૦.
અમાસે ગગન સાવ કાળું થયું,
છતાં ઝૂંપડીમાં પ્રગટ્યો દિયો.

૯૨૧૧.
કદંબે ચડી વાંસળી ગાય છે,
સખીઓ સુણી ભાન ભૂલી પડી.

૯૨૧૨.
કમાણી કરી, ટૅક્સ દીધો ઘણો,
છતાં રોડ પર એ જ ખાડા મળે.

૯૨૧૩.
પરાગે ભ્રમરને અરજ એ કરી:
‘ન ચૂસીશ મધ, મ્હેક લઈ જા ભલે.’

૯૨૧૪.
ગયો દીકરો સરહદે રાતના,
હજી બા જલાવે ઘરે દીવડો.

૯૨૧૫.
નગર દોડતું રાતદિન, ને છતાં
ન પ્હોંચ્યું કદી ક્યાંય, કેવું ગજબ!

૯૨૧૬.
કિતાબો ભરેલી તિજોરી સમી,
ઉઘાડે ન કો’, ને જમે છે ઉધઈ.

૯૨૧૭.
સમય રેત જેવો, સરે છે સતત,
ગણું રોજ, તોયે ઘટે આયખું.

૯૨૧૮.
ઘડા બે ભરી ગાઉ ચાલી જતી,
નગરમાં વહે નીર ગટરે ઘણું.

૯૨૧૯.
હતાં સાત સંતાન ઘરમાં, છતાં
ઢળે સાંજ, વૃદ્ધાશ્રમે બા રડે.

૯૨૨૦.
પરાગે ઉદાસી ય ગાવી ગમી,
ખરેલા સુમનમાં ય ખુશ્બૂ મળી.

૯૨૨૧.
શિખર પામવા દોડતો રાતદિન,
રહી બા તળેટી, મને ના ખબર.

૯૨૨૨.
હતો લગ્નનો ઠાઠ ભારે ઘણો,
હવે બાપ ભરતો ઋણો વ્યાજનાં.

૯૨૨૩.
હસે બાળ ને ઝળહળે ઓરડો,
ન દીવો, ન બત્તી, ન ફાનસ જરૂર.

૯૨૨૪.
કપાયો ઘટાદાર વડ ગામનો,
હવે છાંય શોધે મુસાફર બધા.

૯૨૨૫.
ખભે હાથ, પીઠે છરી ને હસી,
નવા દોસ્તની આ નવી રીત છે.

૯૨૨૬.
પરાગે ખરી ડાળથી, ને પછી
હવામાં ભળી, ગામમાં વિસ્તરી.

૯૨૨૭.
કહે બા: ‘નથી ભૂખ, તું ખાઈ લે’,
હતું જૂઠ એ, સત્યથી પણ ખરું.

૯૨૨૮.
દિયે ધાન, જળ, ને સજાવે ઘણું,
છતાં પાંજરું છે, ગગન તો નથી.

૯૨૨૯.
કલમ તેજ તલવારથી પણ ઘણી,
છતાં આજ કલમોય વેચાય છે.

૯૨૩૦.
નયન આજ ભીનાં થયાં છે ઘણાં,
તમારી ગલીથી પવન આવિયો.

૯૨૩૧.
ઘણાં પુસ્તકો, ને ઘણું જ્ઞાન, પણ
અભણ બા કહે, તે જ સાચું ખરું.

૯૨૩૨.
ઘણા દી’ પછી બેઉ ભેગા થયા,
ન બોલ્યા, છતાં વાત થઈ ગઈ ઘણી.

૯૨૩૩.
ફટાકા ધણેણે, ગગન ઝળહળે,
અને ઝૂંપડી પર ધુમાડો વળે.

૯૨૩૪.
હતો પત્ર તારો સુગંધી ઘણો,
હવે ધૂળ જામી, છતાં મ્હેક છે.

૯૨૩૫.
જવું છે, ભરી પોટલી, ઓ ખુદા,
હતી યાદ બે-ચાર, ને બે ગઝલ.

– પરાગ રતનપરા