છૂટા શેર ૯૧૭૬–૯૨૦૫

૯૧૭૬.
હતી ઝૂંપડી, પણ હતું આભ આખું,
હવે ફ્લેટ મોટો, ન બારી, ન તારા.

૯૧૭૭.
નિશાળે જતાં જે મળી’તી સખી એ,
હજી સાંજના ઓટલે યાદ આવે.

૯૧૭૮.
પરાગે ભરી મ્હેક શબ્દો મહીં, ને
પવન લઈ ગયો એ ઘરે ને ઘરે ત્યાં.

૯૧૭૯.
ઘડી બે ઘડીની રમત જિંદગીની,
રમી લો, હસી લો, ફરી ક્યાં મળે છે?

૯૧૮૦.
જમાડે બધાને, પછી બા જમે છે,
વધે જો કશું, તો જ થાળી ભરે છે.

૯૧૮૧.
પિતા વૃક્ષ જેવા, કશું ના કહે, પણ
સહે તાપ પોતે, દિયે છાંય સૌને.

૯૧૮૨.
ઘટા છાઈ આભે, હળે બળદ જોડ્યા,
ધરાએ ઉગાડ્યો ફરી મોલ લીલો.

૯૧૮૩.
ભજે શ્યામ મીરાં, ભલે ઝેર પીવું,
ખરા પ્રેમ આગળ નમે ઝેર પોતે.

૯૧૮૪.
ભરેલા નગરમાં અજાણ્યો જ ભટકું,
હજારો મળે, પણ ન કો ઓળખીતું.

૯૧૮૫.
પચાસો વરસ જે રહી સાથ મારી,
હવે એ નથી, ને ઘરે શૂન્ય ભારે.

૯૧૮૬.
પરાગે કદી તાજ માગ્યો નથી, પણ
કલમ મોરપીંછું ધરે, એ ઘણું છે.

૯૧૮૭.
વિદેશે નવું ઘર, નવી કાર, ડૉલર,
નથી ઓસરી, ના ગલી, ના ઝરૂખો.

૯૧૮૮.
હતી યોજના જે ગરીબો તણી, એ
ભરે છે મહેલો, ભરે બૅંક-ખાતાં.

૯૧૮૯.
હતું પૂર, નેતા ઉડાને પધાર્યા,
તણાતાં ઘરો પર છબીઓ પડાવી.

૯૧૯૦.
ઘડીમાં રડે ને ઘડીમાં હસે એ,
અમે ઘાવ પંપાળતા જિંદગીભર.

૯૧૯૧.
પરાગે ગઝલમાં ઉતાર્યાં ઘણાં દુઃખ,
સભાએ વધાવ્યાં હસીને, ખુશીથી.

૯૧૯૨.
કુવો ગામ મધ્યે, ભરે બેડલાં સૌ,
હવે ગરગડી ત્યાં ખખડતી ઉદાસી.

૯૧૯૩.
તને ચાહવામાં ગયું આયખું, ને
ખબર ક્યાં તને, એ જ મારું કરમ’તું.

૯૧૯૪.
ઉકળતો હતો ક્રોધ, મેં ચૂપ પીધો,
ગળે ઝેર રાખ્યું, ન તૂટ્યા કિનારા.

૯૧૯૫.
પરાગે હવામાં ગઝલ મોકલી, ને
વિના નામ-ઠામે તને જઈ મળી એ.

૯૧૯૬.
અરીસો કહે, ‘ક્યાં ગયો તે જુવાની?’
કહું: ‘તું ય ઝાંખો થયો છે, બિચારા!’

૯૧૯૭.
સમંદર ગરજતો ઘમંડે ઘણો, પણ
તરસ્યો મુસાફર મરે છે કિનારે.

૯૧૯૮.
દિવાળી હતી, ગામ ઝળહળ હતું, ને
હવે લાઇટો છે, ન દીવો, ન બા છે.

૯૧૯૯.
પરીક્ષા, ટકાની, રમત ના કશી પણ,
ગયું બાળપણ ક્યાં, ખબર ના પડી એ.

૯૨૦૦.
ખરે પાન, તોયે ફરી ડાળ મ્હોરે,
નિરાશા પછી પણ ઉષા રોજ આવે.

૯૨૦૧.
હતાં વેણ મનમાં, ન હોઠે ચડે એ,
નયનમાં તરે, ને પલળતી રહે રાત.

૯૨૦૨.
ખુદા પણ હસે, જ્યાં હસે એક બાળક,
ન ઘંટા, ન વાજાં, ખરી એ જ પૂજા.

૯૨૦૩.
ઉગે સૂર્ય, તોયે ન જાગે નગર આ,
હજી ફોનમાં રાત લંબાય સૌની.

૯૨૦૪.
ઉઘાડી રહી આંખ, આકાશ આવ્યું,
પલક બંધ, ને દીપ ભીતર ઝળકતો.

૯૨૦૫.
હતો દોસ્ત જૂનો, ગલીને વળાંકે,
ઘડી બેઉ ભેટ્યા, સમય ત્યાં ઠરી ગ્યો.

– પરાગ રતનપરા