છૂટા શેર ૯૧૪૬–૯૧૭૫

૯૧૪૬.
ઉઘાડી રાખ બારી તો, ગગન આવી ઘરે બેસે,
હૃદય ખોલી જરા જો, તો ખુદા આવી અહીં બેસે.

૯૧૪૭.
નથી મારી કને પૈસો, છતાં રાજી, છતાં ખુશ છું,
ગરીબી છે, હૃદયની આ અમીરી કોણ લૂંટી લે?

૯૧૪૮.
હજારો ગાદલાં, ગાદી, છતાં ના ઊંઘ આવે છે,
હતો બાનો પછેડો ત્યાં, મજાની ઊંઘ આવી’તી.

૯૧૪૯.
ગલીમાં ધૂળ ઊડે, ને નયનમાં સૌ સપન ઊગે,
હવે રસ્તા ચમકતા, ને નયન સૂકાં, સપન ખાલી.

૯૧૫૦.
તને જોતાં જ મારી આંખ પણ શરમાઈ જાતી’તી,
હવે આંખો મળે છે તો, તને ‘હેલો’ કહી ચાલું.

૯૧૫૧.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું: ‘ખરે છે કેમ હસતું તું?’
કહે: ‘દીધી સુગંધો જ્યાં, હવે ખરતાં ડરું શાને?’

૯૧૫૨.
ટકોરા રોજ દે છે આ ઘડી, હું ના સુણું તો પણ,
ગણે છે એ મનોમન કે, હવે બાકી ઘડી થોડી.

૯૧૫૩.
પસીને ન્હાઈને ખેડૂ ભરી દે છે ખળાં સઘળાં,
છતાં એના જ ઘરમાં રોટલો અડધો મળે છે, લ્યો!

૯૧૫૪.
વચન આપ્યાં હજારો ને નિભાવ્યું એક પણ ક્યાં છે?
સભા ગાજી, ગળાં ફાટ્યાં, છતાં ઠંડા ઘરે ચૂલા.

૯૧૫૫.
હતી રાધા, હતો કાનો, હતાં મોરાં, હતી મુરલી,
ગયો કાનો, પછી વગડે હજી ગૂંજે વિરહ-ગીતો.

૯૧૫૬.
પરાગે મ્હેક વેરી, ના કદી માગ્યું કશું બદલે,
હવા લઈ ગઈ, ભ્રમર લઈ ગ્યા, રહી ગઈ ડાળ બસ ખાલી.

૯૧૫૭.
વિદાયે દીકરી બોલી: ‘તમે સંભાળજો ઘરને’,
પિતા બોલ્યા: ‘જતાં તારે, હવે ઘર છે જ ક્યાં, બેટા?’

૯૧૫૮.
ખુદાને શોધવા ચાલ્યો, ખુદા ઘરમાં હતો બેઠો,
અમે દોડ્યા કશે બ્હારે, હતો એ ઉંબરે ઊભો.

૯૧૫૯.
હજારો મિત્ર છે ફોને, ખબર પૂછે ન એકે પણ,
થયો માંદો, ઇમોજી સો, ન આવી સૂપની પ્યાલી.

૯૧૬૦.
પરાગે ગીત લખ્યું ને ગલીમાં છોકરી ગાતી,
ખબર ના નામની એને, છતાં એ ગીતમાં ભીંજી.

૯૧૬૧.
હજી પણ ઊંઘ ના આવે, ગણગણું ગીત બાનું હું,
પછી ભીના થતા ગાલો, નયન ઢળતાં, ઢળે નીંદર.

૯૧૬૨.
તિલક મોટું, વચન મીઠાં, છુપાવ્યું ઝેર ભીતરમાં,
જુઓ, ગંગા નહાવા ગ્યા, છતાં મેલું હજી મનડું.

૯૧૬૩.
નદીને ચૂંદડી દઈને, પછી કચરો ધરે એમાં,
અમે પૂજી નદી, ને રોજ એને મારતા ધીમે.

૯૧૬૪.
ચિતા પર જે ધરાયાં ફૂલ, એ પણ સાથ ના આવ્યાં,
રહી ગઈ રાખ ને થોડી ઘડી યાદો, પછી ભૂલ્યા.

૯૧૬૫.
પરાગે ભીડમાં ગાયું, સુણે ના કોઈ ત્યાં ગીતો,
ગયો એકાંતમાં તો ઝાડ પર ટહુકા બધા જાગ્યા.

૯૧૬૬.
ભરે દફતર, હસી બાળક નિશાળે દોડતાં જાતાં,
અને ત્યાં નાનકો ચાની દુકાને રોજ ધૂએ કપ.

૯૧૬૭.
પરાગે દર્દ ઘોળીને લખી છે આ ગઝલ, લોકો,
તમારી ‘વાહ’ ઝીલીને હૃદયમાં ઘાવ જાગે છે.

૯૧૬૮.
ગગનથી ઊતરે ફોરાં, ધરાની ગંધ મ્હેકે છે,
તને પણ યાદ આવી હું? મને તો યાદ તું આવી.

૯૧૬૯.
ઉપાડ્યા ઈંટના થપ્પા, ચણી ઊંચી ઇમારત, પણ
છતાં સૂતો સડક પર એ, ઇમારતનો ખરો શિલ્પી.

૯૧૭૦.
અહમ્ ઊંચો થયો એવો, શિખર નીચું પડી ગ્યું ત્યાં,
ગબડ્યો તો ઉપાડ્યો ના, જમાનો ત્યાં હસે આખો.

૯૧૭૧.
હતો જે આયનો મારો, હવે એમાં પિતા દેખું,
સમયનો હાથ મારા પર પિતાની છાપ મૂકે છે.

૯૧૭૨.
પરાગે રેતમાં બાંધ્યું ઘરોળું બાળપણ જેવું,
નથી એ ઘર, નથી રેતી, છતાં ભીતર હજી ઊભું.

૯૧૭૩.
પરાગે શેર ગાયા ત્યાં, સભામાં ઘોર ઘોરે સૌ,
ઉઘાડી આંખ થોડી, ‘વાહ’ બોલી ને ફરી ઊંઘ્યા.

૯૧૭૪.
ભલે કડવું હશે સાચું, છતાં એ છે દવા જેવું,
અને મીઠી ખુશામત તો સડાવે ઠેઠ અંદરથી.

૯૧૭૫.
નવા ઘરમાં નથી ઠીબો, નથી નેવાં, નથી માળા,
પછી ચકલી ય પૂછે છે: ‘હવે મારે જવું ક્યાં છે?’

– પરાગ રતનપરા