છૂટા શેર ૯૦૩૬–૯૦૬૫

૯૦૩૬.
આ જિંદગી તો રેલ છે, ને સ્ટેશનો છે ઉંમરો,
કો ઊતરે, કો ત્યાં ચડે, બેઠા અમે બારી કને.

૯૦૩૭.
માના સમો છાંયો નથી, આખા જગે શોધ્યો ભલે,
એ ઝૂંપડી ને એ જ ખોળો, એ જ મારું સ્વર્ગ છે.

૯૦૩૮.
રોજે જવાનું ઑફિસે, ને બોસનો ઠપકો નવો,
ઘેરે ગયો, ત્યાં બાયડીનો રાગ પણ એવો હતો.

૯૦૩૯.
દીવો બળે, ને રાત આખી જાગતો એ એકલો,
સૂરજ ઉગે ત્યાં લોક બોલે: ‘ફૂંક મારો, બસ હવે.’

૯૦૪૦.
ફૂલો ખરે, ભમરા ઉડે, બાકી રહે છે આ ‘પરાગ’,
મ્હેકી હવામાં વ્યાપ્ત જે દેખાય ના, તે ના મરે.

૯૦૪૧.
બાળક બની, હું આભમાં ગણતો હતો સૌ તારલા,
મોટો થયો, ત્યાં તો ગણું છું રોજ હપ્તા લોનના.

૯૦૪૨.
તારી ગલીમાં રોજ હું જાતો છતાં ના બોલતો,
બારી ઉઘાડે તું, અને હું ત્યાં જ મૂંગો થઈ જતો.

૯૦૪૩.
જેને પિતા કીધા અમે, એ મૌન ઝીલે ઘાવ સૌ,
એની હથેળીમાં હતા ઘરના બધા સૂરજ અને.

૯૦૪૪.
નેતા કહે: ‘સેવા કરું’, ને ઘર ભરે મેવા વડે,
સેવા બિચારી બારણે, ભૂખી બિચારી બેસતી.

૯૦૪૫.
વરસાદમાં ભીંજાઈને આવી હતી તું સાંજના,
આજે ય મારા ઓરડામાં એ જ ભીનાશો રહી.

૯૦૪૬.
માટી થકી માણસ થયો, માટી મહીં પાછો જશે,
વચ્ચે ઘડીભર ફૂલ થઈ ખીલી જવું, બસ એ કલા.

૯૦૪૭.
મારી ગઝલના બાગમાં કાંટા ઘણા, ને ફૂલ બે,
તો પણ પરાગે મ્હેક થઈ ઝૂમ્યું ચમન આખું સદા.

૯૦૪૮.
બાનો લખેલો પત્ર ભૂલોથી ભરેલો, તો ય પણ
એવી ગઝલ મેં ના પઢી આખાય આ સાહિત્યમાં.

૯૦૪૯.
આ ચાંદની રાતે હવે, તારી કમી સાલે ઘણી,
તારા ગણું, તો એક ખૂટે, ને પછી રડતો રહું.

૯૦૫૦.
ડૉલર કમાયો, ઘર થયું, ગાડી મળી, ધંધો થયો,
તો પણ દિવાળી ગામની આંખે ઝરે છે આજ પણ.

૯૦૫૧.
પંખી ઉડે છે આભમાં, પાંખો નથી તો પણ મને
સપનાં ઉડાડે રાતભર, પાછાં સવારે લાવતાં.

૯૦૫૨.
થાળી ભરી લીધી સલાડે, ને ઉપર બે લાડવા,
આહાર એ ‘સમતોલ’ છે, ભાભી ભલેને ના કહે.

૯૦૫૩.
મંદિર ગયો, દેવળ ગયો, દરગાહ ને કાબા ગયો,
એ તો હતો ભીતર મહીં, શોધું જગે સઘળે ભલા!

૯૦૫૪.
ભમરો કહે: ‘મધ દે મને’, પંખી કહે: ‘દે ડાળ તું’,
માગે નહીં કૈં, તો ય મ્હેકે, એ જ તો સાચો ‘પરાગ’.

૯૦૫૫.
ચશ્માં નવાં, દાંતો નવા, ને કાન પણ બ્હેરા થયા,
તો યે હજી મન છોકરું, ને જીવવું ગમતું ઘણું.

૯૦૫૬.
કાગળ ગયો ટેબલ થકી ટેબલ, વરસ વીતી ગયાં,
સાહેબ બોલ્યા: ‘આવજો કાલે, હજી પ્રોસેસમાં.’

૯૦૫૭.
તારી નજરના તીરથી ઘાયલ થયો, ને મલકિયો,
આખું જગત પૂછે: ‘દરદ?’, હસતો કહું: ‘મીઠો નશો.’

૯૦૫૮.
મા એટલે જે ભૂખ મારી વગર બોલે જાણતી,
ખાલી રહે એની જ થાળી, ને ભરે સૌની સદા.

૯૦૫૯.
આ ફૂલનું ખરવું, પવનનું ચાલવું, ને ઝાકળો,
સૌને ગણે સાથી, ‘પરાગે’ મ્હેકવું શીખ્યું અહીં.

૯૦૬૦.
ખેતર તપે, કૂવો સુકાયો, ને કરજ માથે ઘણું,
તો યે હજી આશા ભરી, ખેડૂત વાવે બીજ ત્યાં.

૯૦૬૧.
ઊંચા મહેલે ઝુમ્મરો, પણ ઓરડા ખાલી બધા,
ને ઝૂંપડીમાં એક દીવો, ને હસે છે ઘર બધું.

૯૦૬૨.
કાલે મળીશું, કાલ તો આવી નહીં, ને આજ પણ
આખું ય જીવન કાલની વાટે ગયું, ખોયું બધું.

૯૦૬૩.
પીપળ ઉપર ચકલી હતી, ને ડાળ પર કોયલ હતી,
આ ટાવરોના શ્હેરમાં ટાવર જ ટહુકે છે હવે.

૯૦૬૪.
વેરાઈ જાવું મ્હેકમાં, એ ફૂલની છેલ્લી કલા,
શીખી ગયો એ પાઠ આજે આ પરાગી જિંદગી.

૯૦૬૫.
દીવો ભલે ઓલાય, પણ અજવાસની યાદો રહે,
માણસ ભલે ચાલ્યો જશે, એનાં કરમ બોલ્યાં કરે.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૫૩૨–૪૬૩૧ · શેર ક્રમ ૯૦૬૬–૯૨૬૫