છૂટા શેર ૯૦૦૬–૯૦૩૫

૯૦૦૬.
હતું ઘર, હતું આંગણું, હીંચકો,
હવે ભીંત પર એક ફોટો હસે.

૯૦૦૭.
તને જોઈ ચાંદો છુપાયો હતો,
અમાસે ય પૂનમ થતી'તી ઘરે.

૯૦૦૮.
પગારો મળે ને ઉડે ચોપડે,
અમે તો ઉધારે જ જીવ્યે જતા.

૯૦૦૯.
ઝરે મેઘ, પ્હેલી ઝડી જ્યાં પડે,
તને યાદ કરતી ધરા મ્હેકતી.

૯૦૧૦.
પરાગે ગઝલ ગાઈ સૂના વને,
હરણ એક આવ્યું, ઠરી ગ્યું સુણી.

૯૦૧૧.
તને જન્મ દઈ, મા ઘણું રોઈ'તી,
પછી જિંદગીભર હસી ત્યાગમાં.

૯૦૧૨.
બને બાજુ સૈનિક ઉભા સરહદે,
બને ઘેર મા રાહ જોતી હશે.

૯૦૧૩.
સવારે, બપોરે, નિશાએ દવા,
વચાળે જલેબી ય ખાઉં, મજા!

૯૦૧૪.
યશોદા કહે: ‘કાન! મોં ખોલ જો,’
ઉઘાડ્યું, મુખે વિશ્વ બ્રહ્માંડ સૌ.

૯૦૧૫.
પરાગે ભ્રમરને બધું સોંપિયું,
છતાં ફૂલ ખાલી રહી મ્હેકતું.

૯૦૧૬.
હળે ખેતરો ખેડતો'તો પિતા,
અમે ફાઇલો પર હળો હાંકતા.

૯૦૧૭.
નગરમાં મળે સૌ, ન મળતું સ્વજન,
હતાં ગામમાં સૌ ઘરો આપણાં.

૯૦૧૮.
તમે આવતાં બાગ ખીલ્યો બધે,
ગયાં, ને બધે ત્યાં હતા કંટકો.

૯૦૧૯.
ફકીરે હસી હાથ ચીંધ્યો મને,
ખુદા તું જ, તો ક્યાં ભટકતો ફરે?

૯૦૨૦.
પરાગે ભરી મ્હેક સૌ શ્વાસમાં,
હવે શ્વાસ છૂટે, ભલે છૂટતા.

૯૦૨૧.
અમારે ઘરે દીકરી દીપ'તી,
વળાવી, હવે ઘર અમાસે રહે.

૯૦૨૨.
અરીસે ઉભો રોજ પૂછું મને:
ખરો કોણ? આ, કે પછી આ નહીં?

૯૦૨૩.
સખા, જ્યાં મળો ત્યાં ઉધારી ચડે,
છતાં તમ વિના ચાય ફિક્કી રહે.

૯૦૨૪.
હતો બાળ, ગણતો નભે તારલા,
હવે આયખાના ગણું હું દિવસ.

૯૦૨૫.
પરાગે કદી ના કરી રાવ પણ,
ભલે ડાળથી એ ખરીને પડે.

૯૦૨૬.
હતી ભીંત પર સૌ સનદ, ચંદ્રકો,
છતાં નોકરી ના મળી ક્યાંય પણ.

૯૦૨૭.
ન'તી ઊંઘ, ઘેટાં ગણું રાતભર,
સુતાં ત્યાં ય ઘેટાં, જગું એકલો.

૯૦૨૮.
તને જે લખેલા હતા પત્ર સૌ,
હજી ગાદલે રાતભર સાથ છે.

૯૦૨૯.
પરાગે સભા ફૂલની સૌ ભરી,
હસી સૌ કળી, ત્યાં સવારે ઉઠી.

૯૦૩૦.
કદી ના સમયસર પહોંચું કશે,
મને લોક ‘મોડા’ કહીને હસે.

૯૦૩૧.
ચિતા પર ગયા, તો ય લાગ્યું નહીં,
હજી બાપુ બેઠા હશે ઓસરી.

૯૦૩૨.
પરાગે લખી એ ગઝલ ના છપી,
પવન લઈ ગયો, ને બધે વાંચતો.

૯૦૩૩.
હતી જે નદી, એ ગટર થઈ વહે,
હવે માછલી ક્યાં? તરે કોથળી.

૯૦૩૪.
ભલે રાત લાંબી, અમાસી ભલે,
હજી એક સૂરજ ઉગે છે, જુઓ.

૯૦૩૫.
હસી લો હવે, કાલ કોને ખબર,
ઘડી એક બસ આપણી છે ખરી.

– પરાગ રતનપરા