છૂટા શેર ૭૨૧૪–૭૨૩૩

૭૨૧૪.
માટી તણું આ ખોળિયું, માટી મહીં મળશે ફરી,
આ શ્વાસ પણ વ્યાજે હતા, પાછા વળાવીશું બધા.

૭૨૧૫.
છોડી ગયાં જ્યારે તમે, સૂનું થયું આ ગામ પણ,
કૂવો, ગલી, પીપળ બધાં તારી ખબર પૂછ્યા કરે.

૭૨૧૬.
નેતા કહે: ‘ગંગા કરીશું સાફ’, ને ફોટો પડે,
ગંગા કહે: ‘બેટા, ઘણા આવ્યા અને ચાલ્યા ગયા.’

૭૨૧૭.
માની હથેળીમાં હતું આખા જગતનું તેજ, ને
આજે ય ઝાંખું ના થયું, વરસો ભલે વીતી ગયાં.

૭૨૧૮.
ખેતર હતાં, કૂવો હતો, ગાયો હતી, ગોવાળ પણ,
આજે બધે પ્લોટિંગ છે, ને તારની વાડો ખડી.

૭૨૧૯.
તારી નજરમાં ડૂબતાં ભૂલી ગયો સૌ તટ હવે,
તરતાં ન આવડતું હતું, ડૂબી જવામાં પણ મજા.

૭૨૨૦.
ઘડિયાળ કાંડે, ને સમય મુઠ્ઠી મહીં માન્યો હતો,
ખોલી હથેળી, ત્યાં હતી બસ રેતની ઝીણી સરી.

૭૨૨૧.
આ શબ્દના ખેતર મહીં આખી ઉમર હળ હાંકિયું,
ઊગી ગઝલ, ને મ્હેક લઈ ઊડી ‘પરાગે’ સીમમાં.

૭૨૨૨.
લગ્ને જમણ છપ્પન તણાં, ડીજે, ફટાકા, રોશની,
હપ્તા ભરે છે બાપ હજુ વરસો સુધી એ લગ્નના.

૭૨૨૩.
પરદેશમાં ગાડી ઘણી, ને બંગલા, ડૉલર ઘણા,
પણ ગામની માટી તણી એ મ્હેક ક્યાંથી લાવવી?

૭૨૨૪.
આષાઢના મેઘે જરા માટી ઉપર ઝરમર કરી,
મ્હેકી ગયું આખું ય ઘર, ને બાળપણ જાગી ગયું.

૭૨૨૫.
મેળો હતો, ચકડોળ ને ફુગ્ગા, બરફ-ગોળા ઘણા,
પણ બાપનો ના હાથ તો, મેળો ય સૂનો લાગતો.

૭૨૨૬.
માણસ ગયો ચાંદા ઉપર, મંગળ ઉપર પણ જાય છે,
પણ બાજુના ઘરની ખબર એને નથી ક્યારેય પણ.

૭૨૨૭.
મસ્જિદ ગયો, મંદિર ગયો, ગિરજે ગયો, દરગાહ પણ,
સાચો ખુદા દીઠો મને માના ચરણમાં આખરે.

૭૨૨૮.
વૃક્ષો કપાયાં રોડ પર, ને માર્ગ થ્યો મોટો હવે,
ઊભો રહે ના કોઈ ત્યાં, છાંયો ગયો, પંખી ગયાં.

૭૨૨૯.
ધોળા થયા છે વાળ, પણ તારી હસી એવી જ છે,
આજે ય લાગે છે મને, જાણે પ્રથમ મેળાપ છે.

૭૨૩૦.
લાંચે ખુલે છે બારણાં, લાંચે ચડે છે ફાઇલો,
સાચા જનો વરસો સુધી ઊભા રહે છે બારણે.

૭૨૩૧.
બેટી ભણી, આકાશમાં ઊડી હવે પાંખો સજી,
ગર્વે ભરી આ બાપુની આંખો ઝરે છે હેતથી.

૭૨૩૨.
ઉપવન મહીં ફૂલો ઘણાં, ભમરા ઘણા, ઝાકળ ઘણી,
પણ મ્હેક દૂરે લઈ ગયું, એ તો ‘પરાગે’ એકલું.

૭૨૩૩.
હોડી બનાવી કાગળે, વરસાદમાં તરતી કરી,
એ નાવ આજે પણ તરે, આ આંખના ખાબોચિયે.

– પરાગ રતનપરા