છૂટા શેર ૭૧૮૪–૭૨૧૩

૭૧૮૪.
હતો એક વડલો, હતા ઓટલા,
હવે ત્યાં નવો ‘મૉલ’ ખુલ્લો થયો.

૭૧૮૫.
તમે સાથ છોડી ગયાં એ પછી,
ઘડી પણ ઘડી જેમ લાગી નથી.

૭૧૮૬.
ઉદાસી બધે ઓસરીમાં હવે,
વળાવી હતી દીકરી જ્યારથી.

૭૧૮૭.
નદી બંધમાં કેદ છે આજકાલ,
હવે માછલી પણ તરસથી મરે.

૭૧૮૮.
પરોઢે ગગનમાં ગુલાલી ઝરી,
ધરાએ ય ઓઢી નવી ઓઢણી.

૭૧૮૯.
તને ભૂલવા લાખ કોશિશ કરી,
છતાં તું જ સપને ફરી આવતી.

૭૧૯૦.
ઘણા વાયદા, ને ઘણાં ભાષણો,
છતાં ગામમાં ના સડક કે દવા.

૭૧૯૧.
ભલે આંગણું સાવ નાનું હતું,
હતું મા કને આભ આખું ય ત્યાં.

૭૧૯૨.
હવે હાથ ધ્રૂજે, નજર મંદ છે,
છતાં પૌત્ર કાજે ઘડે છે રમત.

૭૧૯૩.
ઝરે ઝરમરે મેઘ મારે ઘરે,
અને ભીંજવે બાળપણની ગલી.

૭૧૯૪.
કલમ મૌન છે, શબ્દ થાકી ગયા,
હવે આંસુ લખશે નવી વારતા.

૭૧૯૫.
નગરમાં ઘણા લોક, ઓળખ નથી,
હતાં ગામમાં, ઓળખે સૌ મને.

૭૧૯૬.
પરાગે બધે મ્હેક વેરી સદા,
ન માગ્યું કદી નામ, ના દામ પણ.

૭૧૯૭.
ઘણું ધન કમાયો, ન સુખ પામિયો,
સુખી તો હતો ભૂખમાં ગામમાં.

૭૧૯૮.
પતંગો ચગે આભમાં રંગના,
અગાસી ભરી, બૂમ ‘કાપ્યો’ પડે.

૭૧૯૯.
પરાયા વતનમાં ઘણું છે છતાં,
નથી ઓટલો કે નથી લીમડો.

૭૨૦૦.
હતો મિત્ર એવો, ખભો દઈ ગયો,
ચિતા લગ ભલો સાથ ના તોડિયો.

૭૨૦૧.
ખરે પાન પીળાં, નવી કૂંપળો,
જગત એ જ રીતે નવું થાય છે.

૭૨૦૨.
હૃદયમાં જ મંદિર, હૃદયમાં ખુદા,
અમે શોધતા’તા બધે દૂર દૂર.

૭૨૦૩.
નિશાળે ન જાતો, સુણે ઘંટડી,
ભરે ચા બધાને, ઉદાસી નયન.

૭૨૦૪.
હતો બાળ, ત્યાં તો યુવાની સરી,
હવે આયને શ્વેત વાળો હસે.

૭૨૦૫.
તમે આવશો તો ઝરે મેઘ પણ,
નહીં આવશો તો ઝરે આંખ પણ.

૭૨૦૬.
સવારે સલાડો, ગણો કૅલરી,
હસે પેટ, ‘ભજિયાં’ પુકારે મને.

૭૨૦૭.
ભલે દેહ ઢળતો, ભલે ઝાંખ છે,
છતાં મન હજી સોળ વરસો તણું.

૭૨૦૮.
ચિતા પર પિતા શાંત સૂતા હતા,
અને સાથ બળતો ગયો એક યુગ.

૭૨૦૯.
નથી ઊંઘ આંખે, સતત ફોન છે,
હવે સ્વપ્ન પણ ‘સ્ક્રોલ’ થાતાં રહે.

૭૨૧૦.
પરાગે ગઝલને પવનને ધરી,
હવે ગામ ગાતું ફરે એ સદા.

૭૨૧૧.
ગયો શ્યામ, મેલી ગયો વાંસળી,
હવે રાધિકા શ્વાસમાં સાંભળે.

૭૨૧૨.
ઘટા જોઈ ખેડૂ હસે મૂછમાં,
છતાં મેઘ બીજે ગયો વરસવા.

૭૨૧૩.
ન શબ્દો પરાગે, ન અર્થો કશા,
વહે સૂર, હું વાંસ પોલો સદા.

– પરાગ રતનપરા