છૂટા શેર ૭૧૪૪–૭૧૮૩

૭૧૪૪.
નદીને ખબર ક્યાં, કિનારે ઉદાસી,
સરે એ, રહે તટ સદાનો અધૂરો.

૭૧૪૫.
તમે જ્યાં ગયાં, ત્યાં સુગંધો ય ચાલી,
હવે ફૂલ કાગળ તણાં છે બધાંયે.

૭૧૪૬.
અમે ઝૂંપડીમાં ય રાજા સમા’તા,
નહીં તાજ, ના તખ્ત, મા-ખોળ ગાદી.

૭૧૪૭.
બધે ફોન, ફોટા, હજારો ય લાઇક,
પડોશી મરે તો ખબર ના પડે છે.

૭૧૪૮.
વિદાયે નમેલી હતી બે’ક આંખો,
હજી એ ઝરૂખે જ ઝાકળ ઝરે છે.

૭૧૪૯.
જગત જીતવા નીકળેલો સિકંદર
ગયો હાથ ખાલી, કફનને ન ખિસ્સાં.

૭૧૫૦.
ખરા તાપમાં ખેતરે એ ખપે છે,
છતાં ભાવ નક્કી કરે છે બજારે.

૭૧૫૧.
મને હું જ મળવા ગયો એક સાંજે,
ટકોરા ઘણા, પણ ન ખૂલ્યું કદી એ.

૭૧૫૨.
હવે દ્વારિકામાં સુવર્ણી સભા છે,
છતાં સાંભરે છે ગલી ગોકુળોની.

૭૧૫૩.
નમાજે ઝુકાવ્યું, ભજનમાં ઝુકાવ્યું,
હતો એક સાગર, હતા બે કિનારા.

૭૧૫૪.
સવારે તમે ચા, બપોરે સુવાડો,
ગણીને દવા દો, નિભાવો વચન સૌ.

૭૧૫૫.
નિશાળે જવામાં ઘણાં રૂસણાં’તાં,
હવે રોજ ઑફિસ, ન રૂઠી શકું હું.

૭૧૫૬.
પરાગે ગઝલ એ હવામાં લખી’તી,
પતંગે ઉડાડી ગગનમાં ઘણે દૂર.

૭૧૫૭.
અરજ મેં કરી’તી વરસ દસ પહેલાં,
હજી ટેબલે ધૂળ ખાતી પડી છે.

૭૧૫૮.
પરાગે છુપાવી તને શેરમાં, પણ
બધા વાંચનારા તને ઓળખી ગ્યા.

૭૧૫૯.
ગલી ગામની ને ગલી શ્હેરની પણ,
ફરક એટલો, ત્યાં હતા ઓટલા સૌ.

૭૧૬૦.
ઉજાગર કરીને મને પોઢવાડે,
હવે મા નથી, તો ઉજાગર મને છે.

૭૧૬૧.
ઘડી જ્યાં અટકશે, પછી શું થવાનું?
સમય તો વહેશે, ભલે ના રહીએ.

૭૧૬૨.
હતો એક સાથી, હતી એક સાઇકલ,
અમે ગામ આખું ફરી આવતા’તા.

૭૧૬૩.
પરાગે હવામાં ઉડાડી સુગંધો,
પછી બાગ સૂનો, ભમર પણ રિસાયો.

૭૧૬૪.
ભલે હાથ છત્રી, ભલે બૂટ પગમાં,
છતાં મન મયૂરી બની નાચવાનું.

૭૧૬૫.
ગરીબી ભલે ઝૂંપડે ઘર વસાવે,
છતાં બાળકોના હસે છે ખિલખિલાટ.

૭૧૬૬.
શિયાળે સવારે ઠરે છે ગલીઓ,
અને બા ઉઠાડે, ‘નિશાળે જવાનું.’

૭૧૬૭.
વરાતે બધા નાચતા તાલ ડીજે,
હિસાબો ગણે છે પિતા એક ખૂણે.

૭૧૬૮.
પવન ગીત ગાતો, ઝરણ તાલ દેતું,
અને ઝાડ ઝૂમે, સુણે છે પહાડો.

૭૧૬૯.
હતા શબ્દ ઓછા, હતા ભાવ ઝાઝા,
અધૂરા જ પત્રો, અધૂરી કહાણી.

૭૧૭૦.
પરાગે હિસાબો ન રાખ્યા કદીયે,
સુગંધો ઉડાવી, ન માગ્યું કશું પણ.

૭૧૭૧.
વિઝાની કતારે ખરી’તી યુવાની,
હવે ડૉલરો છે, નથી ગામ પાસે.

૭૧૭૨.
અમાસે ભલે રાત કાળી ઘણી હો,
પરોઢે ફરી સૂર્ય ઊગે જરૂરી.

૭૧૭૩.
નવો ફોન લીધો ઉધારી કરીને,
હવે ફોન મોંઘો, સગાં સાવ સસ્તાં.

૭૧૭૪.
ન મીરાં ડરી ઝેરથી કે સજાથી,
હતો શ્યામ એના હૃદયમાં સમાયો.

૭૧૭૫.
પિતા મૌનમાં બોલતા’તા ઘણુંયે,
સમજ આજ આવી, પિતા જ્યાં થયો હું.

૭૧૭૬.
ઘડી એક બેસો, જરા વાત માંડો,
બધું ‘ગૂગલે’ છે, નથી હૂંફ ત્યાં તો.

૭૧૭૭.
નયન બંધ કીધાં, તને જોઈ લીધી,
ઉઘાડ્યાં, બધે માત્ર અંધાર ભાળ્યો.

૭૧૭૮.
જવાનો તપે છે, બરફમાં ઠરે છે,
અમે તો ઘરેથી ‘સલામી’ લખીએ.

૭૧૭૯.
ભરેલું હતું ઘર, હવે બે જણાં છે,
અને બેઉ વચ્ચે ઘણું મૌન વસતું.

૭૧૮૦.
નદી સાવ સૂકી, તરસ ગામને છે,
છતાં ‘જળ બચાવો’ ઘણાં બોર્ડ લટકે.

૭૧૮૧.
શિખર પર હવે એકલો છું, સખા, હું,
તળેટી ઉપર મિત્ર છૂટ્યા બધાયે.

૭૧૮૨.
પરાગે લખી વાત ઝાકળ ઉપર જે,
સવારે ઉજાસે ઉડી’તી બધીયે.

૭૧૮૩.
હવેલી હતી, ને હતા ત્યાં ઝરૂખા,
હવે મૉલ ઊભો, ફળીમાં ય ગાડી.

– પરાગ રતનપરા