છૂટા શેર ૭૧૦૫–૭૧૪૩

૭૧૦૫.
હવે તો ગામમાં પણ ના મળે એ લીમડો જૂનો,
નિશાળે જાય છે બાળક, વિના ઝાડે, વિના છાંયે.

૭૧૦૬.
તમારી યાદ આવે ને ઝરે છે આંખથી ઝાકળ,
ગુલાબો પણ હવે મારા સમાં ભીનાં થયાં છે સૌ.

૭૧૦૭.
ઘણા દીવા બળે છે મ્હેલમાં, ઝુમ્મર ઝગે છે પણ,
ગરીબોના ઘરે તો એક દીવો પણ નથી ઝગતો.

૭૧૦૮.
નથી માગ્યું કશું મેં, બસ જરા પાસે રહે તું જો,
પછી સૌ સૂર્ય-ચંદ્રો પણ મને ઝાંખા પડે આગળ.

૭૧૦૯.
સવારે મા કહે, ‘બેટા, જરા નાસ્તો કરી લે તું’,
હવે કૅન્ટીનમાં ખાઉં, નથી એ સાદ ક્યાંયે પણ.

૭૧૧૦.
ઘણાં વરસે ગયો ગામે, ગલી પૂછે: ‘તમે કો છો?’
હતો જે ઓટલો મારો, હવે બીજા ય બેસે ત્યાં.

૭૧૧૧.
પકડવા જ્યાં ગયો ઝાકળ, હથેળી સાવ ભીની થઈ,
નહીં મોતી, નહીં ઝાકળ, રહી ભીનાશ બસ બાકી.

૭૧૧૨.
હજારો ગીત ગાયાં મેં સભામાં, મંચ પર, સઘળે,
ન ગાયું એક હાલરડું, રડી’તી દીકરી ત્યારે.

૭૧૧૩.
કબર પર ફૂલ લાવે એ, ન આવ્યા જે કદી ઘરમાં,
મરણ પાછળ જ મળવાનો, અજબ છે આ રિવાજોનું.

૭૧૧૪.
તને જોયા પછી દર્પણ ન ઓળખતું મને આજે,
નજરમાં તું, હૃદયમાં તું, હવે હું ક્યાંય ના બાકી.

૭૧૧૫.
બધાં બાળક હવે ફોને, ન મેદાને, ન શેરીમાં,
ન ઘૂંટણ છોલશે, મોટાં થશે એ સાવ કોરાં થઈ.

૭૧૧૬.
પરાગે ધૂળ ખાધી છે, થયા છે પગ ઘવાયેલા,
છતાં તારા ઘરે આવી, થકાવટ ઓગળી સઘળી.

૭૧૧૭.
હતો ગોવાળ ગોકુળનો, થયો રાજા પછી એ તો,
છતાં એને સતાવે છે, હજી એ ગામનું માખણ.

૭૧૧૮.
ખુદાને શોધવા ગ્યો હું, મસીદે, ને મઠે, વનમાં,
હતો એ તો ગરીબોના ઠરેલા એક ચૂલામાં.

૭૧૧૯.
પિતાની રાખ લઈ ઊભો હતો હું ગંગને કાંઠે,
નદી બોલી: ‘ઉપાડી લે, હવે તું બાપનો ભારો.’

૭૧૨૦.
અષાઢી મેઘ ગાજે ને, ધરા મ્હેકે, હસે ખેડૂ,
અહીં તો ફ્લેટના કાચે ટપકતાં બે’ક ટીપાં છે.

૭૧૨૧.
ખભે જે હાથ મૂકીને કહે, ‘ચિંતા ન કર, હું છું’,
ખરો એ દોસ્ત છે, બાકી બધા તો ફોન-સંગાથી.

૭૧૨૨.
વળાવી દીકરી ત્યારે, ઘરે સૂનાં થયાં આંગણ,
છતાં ઝૂલો હજી ઝૂલે, હજી ગુંજે હસી એની.

૭૧૨૩.
ઘરે ડાયેટ ને સાંજે સમોસા ચાર મારું છું,
વજનકાંટો હસે છે ને ગણે છે રોજ વધતા આંક.

૭૧૨૪.
હથેળીમાં હતા છાલા, છતાં માખણ સમી સ્પર્શે,
ઉઘાડે પગ ફરી મા, પણ અમારે બૂટ લાવી દે.

૭૧૨૫.
ઢળી ઉંમર, નજર ઝાંખી, અને ધ્રૂજે સતત હાથો,
છતાં સોયે પરોવે છે, હજી દોરો સવારે એ.

૭૧૨૬.
બધાં બાળક નિશાળે ને, ગણે ગલ્લે રકાબી એ,
ગણિત એને ય આવડતું, હિસાબે કેટલા પૈસા.

૭૧૨૭.
પરાગે જ્યાં કલમ લીધી, ગઝલ ઊડી જતી ક્યાંયે,
અને ચાના કપે આવી, ઝબોળી જાય પોતાને.

૭૧૨૮.
ઘડી ભાગે, ઘડી થંભે, સમયનો શો ભરોસો છે?
ખુશીમાં ઊડતો ઝટ ઝટ, વ્યથામાં પગ ઢસડતો એ.

૭૧૨૯.
નજર તારી મળી, ત્યાંથી અમે ખુદમાં નથી હોતા,
તમારા ગામના રસ્તે ભટકતું મન સદા ફરતું.

૭૧૩૦.
લગનમાં ખર્ચ લાખોનો, દહેજે ટ્રક ભરી સોનું,
પછી બે વરસમાં તો કોર્ટમાં સૌ ભીડ-મેળો છે.

૭૧૩૧.
હતી ત્યાં વાવ, ત્યાં પાણી ભરીને ગીત ગાતી’તી,
હવે નળ ઘર ઘરે, પણ ગીત ગાવાનો સમય ક્યાં છે?

૭૧૩૨.
ઘણા પૈસા, ઘણી ગાડી, ઘણાં ઘર પણ ખરીદ્યાં’તાં,
છતાં નીંદર ન આવી, ને મજૂરો ઘોરતા ઓટે.

૭૧૩૩.
ગુલાલે ગાલ રંગાયા, ઉડે છે ધાર પિચકારી,
છતાં કોરો હતો હું, તું ન હોળીમાં હતી સાથે.

૭૧૩૪.
નવે રાતો રમી ગરબે, ઘણું નાચ્યા, ઘણું ગાયું,
છતાં માડી નથી જાગી, હજી ભીતર, હજી સૂતી.

૭૧૩૫.
નગરમાં ભીડ છે ભારે, બધા ઠેલે બધાને પણ,
છતાં એકાંત એવું કે અજાણ્યા સૌ બધાથી છે.

૭૧૩૬.
વિદેશે ડૉલરો ઢગલો, ઘરે મા એકલી બેઠી,
કહે છે ફોનમાં: ‘આવી જજે, બેટા, દિવાળીએ.’

૭૧૩૭.
વસંતે ડાળ પર કોયલ, ઉનાળે આંબલે કેરી,
શિયાળે તાપણે ગપ્પાં, અષાઢે ટપકતાં નળિયાં.

૭૧૩૮.
પરાગે ફૂલને કીધું: ‘મને ઊડી જવા દે તું’,
હસીને ફૂલ બોલ્યું: ‘જા, ભલે, પણ મ્હેક મૂકી જા.’

૭૧૩૯.
પરાગે જિંદગીભર બસ ભમરની જેમ ભટકીને,
હજારો ફૂલ જોયાં, પણ ગમે છે આંગણું ઘરનું.

૭૧૪૦.
તમે આવ્યાં, થયું ફળિયું ભરેલું મોગરે મ્હેક્યું,
ગયાં ત્યાં તો બધું સૂનું, ઉદાસી ઓરડે બેઠી.

૭૧૪૧.
નથી હું કોઈનો દુશ્મન, ન મિત્રો પણ વધારે છે,
અરીસો છું, બતાવું છું બધાને એમનું મુખ બસ.

૭૧૪૨.
સવારે સૂર્ય, સાંજે ચંદ્ર, વચ્ચે આયખું આખું,
કદી બારી ઉઘાડીને જરા આકાશ જોયું’તું?

૭૧૪૩.
પરાગે સાંભળી વાતો પવનની રાતભર બેસી,
સવારે ફૂલ પર ઝાકળ બની એ વાત ઝૂલે છે.

– પરાગ રતનપરા