છૂટા શેર ૬૫૧૮–૬૫૭૪

૬૫૧૮.
નથી દ્વાર, તોયે ટકોરા પડે છે,
હવા પણ હવે તો તને સાંભરે છે.

૬૫૧૯.
તમે જે હસીને વિદાયો કરી’તી,
હજી એ હસીના ઉઝરડા રહે છે.

૬૫૨૦.
ઘરે બા હતી, તો હતું ઘર ભરેલું,
હવે ઘર ભરેલું, છતાં બા નથી રે.

૬૫૨૧.
નદી રોજ પૂછે: ‘કિનારા, બિચારા,
તને પણ કદી દોડવાનું ગમે છે?’

૬૫૨૨.
ચલો, આજ ભેગાં મળી રોઈ લઈએ,
હસીને થયો છે સમય કેટલો યે.

૬૫૨૩.
જરા ઘર સુધી આવ, ઓ ચાંદ, આજે,
અગાશી ઉપર બા પથારી કરે છે.

૬૫૨૪.
અમે રાતભર દીપ થઈ, તેલ ખૂટ્યું,
સવારે બધા સૂર્યને પૂજતા’તા.

૬૫૨૫.
હતાં ઝાડ જ્યાં, ત્યાં હવે છે ઇમારત,
અને ત્યાં જ પંખી ફરે શોધતાં ઘર.

૬૫૨૬.
નથી કોઈ મંઝિલ, નથી કોઈ રસ્તો,
છતાં ચાલવું એ જ છે જિંદગાની.

૬૫૨૭.
હતી એક ઇચ્છા, ગગન ચૂમવાની,
હતી પાંખ નાની, છતાં ઊડવું’તું.

૬૫૨૮.
તને જોઈને ગીત લખતો હતો હું,
તને ખોઈને હું ગઝલ થઈ ગયો છું.

૬૫૨૯.
સમંદર ભલે ગર્જના સો કરે પણ,
નદીથી જ જીવે બધાં ખેત લીલાં.

૬૫૩૦.
ગરીબી હતી, રોટલી પણ ગણેલી,
છતાં મા જ ભૂખી રહી, સૌ ધરાયા.

૬૫૩૧.
કદી તો મને પણ મળે એક સાંજે,
ઉઘાડો, રમંતો, નિશાળે જતો ‘હું’.

૬૫૩૨.
સગાં સૌ મરણ પર ઘણાં રોઈ ઊઠ્યાં,
હતો જીવતો, તો ન આવ્યા કદી એ.

૬૫૩૩.
ફરી એ જ શેરી, ફરી એ જ ઝાંપો,
ફરી એ જ બારી, નથી તું, નથી તું.

૬૫૩૪.
ગઝલને કહી દો, હવે ના રડાવે,
નથી આંખમાં આજ ટીપું ય બાકી.

૬૫૩૫.
‘પરાગે’ સુગંધો વહેંચી બધાને,
ન રાખી જરી મ્હેક પોતા સમીપે.

૬૫૩૬.
હથેળી ભરીને તને મેં સમાવી,
હવે બંધ મુઠ્ઠી ઉઘાડું? ન ફાવે.

૬૫૩૭.
કલમથી લખી મેં તમારી કહાણી,
પછી શબ્દ સૌ થઈ ગયા આંખ-પાણી.

૬૫૩૮.
સ્મરણમાં હજી બાગ, ઝૂલો, નિશાળો,
અગાશી ઉપર ચાંદ ભૂલો પડે છે.

૬૫૩૯.
નથી કાગળો, તોય આવે ટપાલી,
છતાં બા ગલીમાં જુએ રોજ ઝાંપે.

૬૫૪૦.
ઉદાસી ય ક્યારેક મીઠી લગે છે,
તને યાદ કરવા બહાનું મળે છે.

૬૫૪૧.
નિશાળે જતાં ડર હતો કેટલો, ને
હવે એ જ ડર યાદ કરતાં હસું છું.

૬૫૪૨.
‘પરાગે’ ગઝલમાં સુગંધો ભરી’તી,
છતાં લોક શોધે ગુલાબો બજારે.

૬૫૪૩.
ભલે હોય ઊંચા મિનારા નગરમાં,
અમારે ઘરે ઓટલે ચાંદ બેસે.

૬૫૪૪.
ફરી આવશો, એ જ આશા હતી, ને
નહીં તો ઠરી જાત દીવો કદીનો.

૬૫૪૫.
અધૂરી કહાણી, અધૂરો જ કાગળ,
અધૂરા અમે બે, છતાં પૂર્ણ લાગ્યા.

૬૫૪૬.
સમયની જરા ચાદરો ઊંચકો તો,
હજી ઓસરીમાં રમે બાળપણ ત્યાં.

૬૫૪૭.
તને ભૂલવા જામ પીધા ઘણાયે,
અને જામમાં પણ તને જોઈ બેઠો.

૬૫૪૮.
નથી કોઈ પૂછે, તને શું થયું છે,
હવે આયનો પણ મને ના જુએ છે.

૬૫૪૯.
‘પરાગે’ સુગંધો ઉછાળી હવામાં,
હવા મ્હેકતી, નામની ક્યાં પડી છે?

૬૫૫૦.
ગલી છે, ઘરો છે, છતાં ગામ ક્યાં છે?
બધું છે નગરમાં, છતાં હામ ક્યાં છે?

૬૫૫૧.
ખભે બાપના મેં નિહાળ્યું જગત, ને
હવે ઉંમરે એ ખભાને ઝુકાવ્યા.

૬૫૫૨.
તમે દૂર છો, તો ય પાસે જ લાગો,
તમે પાસ હો તો ય દૂરી જ લાગે.

૬૫૫૩.
નદી પાર મારું હતું ગામ નાનું,
હવે પુલ થયો, ગામ ખાલી થયું ત્યાં.

૬૫૫૪.
હતાં બાળપણનાં રમકડાં જ સાચાં,
હવે સૌ સગાંઓ રમકડાં થયાં છે.

૬૫૫૫.
અમે ઝાંઝવાંને ય પીધાં હરખથી,
પછી રણ ય લીલું થયું જોતજોતાં.

૬૫૫૬.
તમારી ગલીમાં વસંતી હવા છે,
અમારી ગલીમાં ખરે પાન સઘળાં.

૬૫૫૭.
ગઝલમાં લખું છું તને રોજ થોડી,
છતાં તું રહે છે હજી પણ અધૂરી.

૬૫૫૮.
અમે ગામ છોડી ગયા શ્હેરમાં, પણ
હજી ગામ મનથી ગયું ના કદી યે.

૬૫૫૯.
‘પરાગે’ ખમી ઠેસ, ખીલ્યા ગુલાબો,
ભ્રમર શ્રેય લઈ ગ્યા, હવા ગીત ગાતી.

૬૫૬૦.
હતાં સ્વપ્ન મોટાં, જવાની હતી જ્યાં,
હવે આભ જોઉં, ખરે છે સિતારા.

૬૫૬૧.
હવે બેસ, ઓ મન, ઘડી બે નિરાંતે,
હતી દોડ લાંબી, ન આવ્યો કિનારો.

૬૫૬૨.
‘પરાગે’ અમાસે ઉજાસો ઉગાડ્યા,
હવે ચાંદ પૂછે: ‘મને ક્યાં જગા છે?’

૬૫૬૩.
ઉનાળે ઘરે બા બનાવે રસો, ને
હવે મૉલમાં પણ ન એ સ્વાદ મળતો.

૬૫૬૪.
કરી લો ભલે ચાંદ પર પણ વસાહત,
હજી ઝૂંપડીમાં નથી અન્ન પૂરું.

૬૫૬૫.
નથી ઘર, નથી ખેત, ના ઢોર, ના કંઈ,
હસી હોઠ પર, એ જ મૂડી અમારી.

૬૫૬૬.
હવા જ્યાં વહે, ત્યાં ‘પરાગે’ વસીને
ઉજડ બાગમાં પણ વસંતો ઉગાડી.

૬૫૬૭.
ખુદાને ય ગમતી હશે એ ઇબાદત,
હસાવે રડેલાં, ખવાડે ગરીબો.

૬૫૬૮.
ભલે લાખ મોજાં સમંદર ઉછાળે,
કિનારો અડીખમ, ન હાલે જરાયે.

૬૫૬૯.
નયનમાં હતો એક દરિયો ભરેલો,
ગઝલમાં ઠલવ્યો, થયો હું ય ખાલી.

૬૫૭૦.
નથી રેલ, બસ કે ન કો’ ગામ-રસ્તો,
છતાં સ્વપ્નમાં રોજ જઈ ગામ આવું.

૬૫૭૧.
હવે ચાંદ પર પણ જવાનું સહેલું,
પડોશે જવું પણ કઠણ થઈ ગયું છે.

૬૫૭૨.
ગરીબી ખમી બાપ, સૌ ભાર વેઠ્યો,
અમોને ઉડાડ્યા ગગનમાં હસીને.

૬૫૭૩.
ભલે ખૂબ ઊંચે ચડે છે પતંગો,
ધરા પર જ દોરી રહે છે ભરોસો.

૬૫૭૪.
તને જોઈ, ભૂલી ગયો નામ મારું,
હવે સૌ મને નામ તારું જ દે છે.

– પરાગ રતનપરા