છૂટા શેર ૬૫૭૫–૬૬૫૨

૬૫૭૫.
ઘરે કોઈ ના, તોય ખુલ્લું રહે,
હજી બારણું રાહ જોયા કરે.

૬૫૭૬.
અમે ધૂળમાં ખેલતા’તા સદા,
હવે ધૂળ થઈને જ ખેલી જશું.

૬૫૭૭.
પિતા બોલતા ના, છતાં સાંભળે,
ઘરે જે ન બોલાય, એ પણ સુણે.

૬૫૭૮.
નવી વહુ પધારી, પગે કંકુ છે,
ફરી આંગણે ગીત ગુંજ્યાં નવાં.

૬૫૭૯.
‘પરાગે’ ભરી મ્હેક ફૂલો મહીં,
છતાં નામ લે છે ગુલાબો બધે.

૬૫૮૦.
ગલી ને ગલીએ તને શોધતો,
જડી તું, મને હું ન જડ્યો પછી.

૬૫૮૧.
હતી ભીંત પર બાળપણની છબી,
હવે એ ય ઝાંખી પડી, હું ય પણ.

૬૫૮૨.
જરા ઝાડ વાવો, ધરાને ગમે,
પછી કાલ પંખી તમોને નમે.

૬૫૮૩.
હવે બાળકો ક્યાં રમે છે ગલી?
હવે ફોનમાં છે ગલી, ને રમત.

૬૫૮૪.
ઉઘાડા પગે દોડતા’તા અમે,
હવે બૂટમાં પગ દુખે છે સદા.

૬૫૮૫.
કહી મા જતી: ‘શાંતિથી ખા, બકા,’
હવે લંચ ઠંડું, ઉતાવળ ઘણી.

૬૫૮૬.
ઘડીમાં રિસાઓ, ઘડીમાં હસો,
અદા એ તમારી, અમારી સજા.

૬૫૮૭.
સિતારા ગણીને થયો છે સવાર,
અને તોય તું ના પધારી, સનમ.

૬૫૮૮.
અમે ઝાડને ભેટવા જ્યાં ગયા,
વિહંગો ડરીને ઉડી ગ્યાં તરત.

૬૫૮૯.
હજી શાલ બાની ઘસાયેલ, પણ
ભરી હૂંફ સંતાઈ બેઠી હશે.

૬૫૯૦.
હતા મિત્ર સો, ને થયું મોત જ્યાં,
ખભે લઈ ગયા ચાર જણ, એટલું.

૬૫૯૧.
મને આયનો રોજ પૂછે સવાલ,
‘તમે કોણ છો? ને હતા કોણ, હેં?’

૬૫૯૨.
ઘડી બે ઘડી તું મળી’તી કદી,
હજી એ ઘડી ઓરડે ઝળહળે.

૬૫૯૩.
નથી ક્યાંય દીવો, નથી ક્યાંય ચાંદ,
છતાં બા હસે, તો ઉજાળું થતું.

૬૫૯૪.
હતો પીપળો, ને હતી વાવ પણ,
હવે ત્યાં નકામો સિમેન્ટી મિનાર.

૬૫૯૫.
વળાવી હતી દીકરી સાંજના,
હજી ઝાંપલે બાપ ઊભો હશે.

૬૫૯૬.
હસે બાળ, તો ઘર હસે છે બધું,
રડે બાળ, તો આભ પણ ગાજતું.

૬૫૯૭.
વહી ગઈ નદી ક્યાં વળે છે, કહો?
ગયું બાળપણ ક્યાં ફરી આવશે?

૬૫૯૮.
બધા સાથ છોડી ગયા સાંજના,
ઢળી રાત, તો છાંય પણ ગઈ સરી.

૬૫૯૯.
પિતા દૂર ઊભા, ન રોયા કદી,
થયાં માત્ર ચશ્માં જરા ધૂંધળાં.

૬૬૦૦.
‘પરાગે’ લખી ફૂલ પર વારતા,
હવા વાંચતી, ને ભ્રમર ગાય છે.

૬૬૦૧.
કદી ગામમાં એક વડલો હતો,
હવે ત્યાં નવો મૉલ ઝગમગ ઝગે.

૬૬૦૨.
જરા તું હસે, ચાંદ શરમાય છે,
બિચારી હવે રાત સંતાય ક્યાં?

૬૬૦૩.
તમે બોલતાં’તાં, ન જાણ્યું કદી,
થયાં ચૂપ, ને સૌ સમજ પણ પડી.

૬૬૦૪.
હવામાં ભળે મ્હેક, ને મૌન થઈ
ખરે ફૂલ સૌ, ના ખરે આ ‘પરાગ’.

૬૬૦૫.
ઢળે સાંજ, પંખી વળે માળલે,
વળે ના જ એ દીકરો ગામમાં.

૬૬૦૬.
ભરી ભીડમાં હું ય ખોવાઈ ગ્યો,
હવે છાંય મારી મને શોધતી.

૬૬૦૭.
હતી એક મા, ને હતા આઠ બાળ,
હવે આઠ ઘર છે, નથી ક્યાંય મા.

૬૬૦૮.
મને પાનખર પણ ગમે છે હવે,
ખરે પાન, તો આભ દેખાય છે.

૬૬૦૯.
સગાં પૂછતાં: ‘શું કમાયો, કહો?’
ન પૂછ્યું: ‘તને ઊંઘ આવે, ભલા?’

૬૬૧૦.
કદી ભીંત પર ચાંદ દોર્યો હતો,
હજી ઓરડામાં ઉજાસો રહે.

૬૬૧૧.
‘પરાગે’ સુગંધે સજાવ્યાં ઘરો,
ગયો એ, છતાં ઘર હજી મ્હેકતું.

૬૬૧૨.
‘પરાગે’ ઉછેર્યાં ગુલાબો બધે,
છતાં શૂળ પામી, હસે છે હજી.

૬૬૧૩.
ઘરે દીકરી, તો ઘરે ઉત્સવો,
નહીં તો દિવાળી ય સૂની પડે.

૬૬૧૪.
કપાયાં બધાં ઝાડ, ઊગ્યાં મકાન,
હવે છાંય શોધે મનુષ્યો બધે.

૬૬૧૫.
હતી ઓસરી, ને હતો હીંચકો,
હતો ત્યાં જ સંસાર આખો સુખી.

૬૬૧૬.
તજી ખેત, ખેડૂ ગયો મિલ મહીં,
રડે ખેત, ને ઝૂરતા બે બળદ.

૬૬૧૭.
ઉદાસી! કહે, કેમ આવી અહીં?
કહે: ‘તેં જ પાળી, વરસથી, સખા.’

૬૬૧૮.
સમય ચોર, ચોરે બધું, દોસ્ત, તું
ઘડી બે બચાવી શકે તો બચાવ.

૬૬૧૯.
જરા બાળ થઈને રમી જો ફરી,
પછી જિંદગી પણ રમત લાગશે.

૬૬૨૦.
પડે ઠેસ, તો કોણ ઝાલે હવે?
નથી બાપ, ના બાપની લાકડી.

૬૬૨૧.
અમાસે ય તારા હસે છે, જુઓ,
નિરાશા મહીં પણ નવી આશ છે.

૬૬૨૨.
જરા બેસ, ઓ જિંદગી, પાસમાં,
તને ક્યાં હજી મેં નિહાળી ઘડી?

૬૬૨૩.
તને જોઈ, મેં ચાંદ જોયો નહીં,
હવે ચાંદમાં તું જ દેખાય છે.

૬૬૨૪.
મકાનો થયાં આજ ઊંચાં ઘણાં,
છતાં માણસો સાવ નીચા થયા.

૬૬૨૫.
હવે ભાઈ પણ ભાઈ ના લાગતો,
બની વાડ વચ્ચે, ભલા, ખેતરે.

૬૬૨૬.
‘પરાગે’ ધરી ધૂળ બાની શિરે,
પછી તીર્થ સઘળાં થયાં એ ઘડી.

૬૬૨૭.
નથી રંગ, ના રૂપ, ના નામ પણ,
છતાં મ્હેકથી ઓળખાતો ‘પરાગ’.

૬૬૨૮.
વિઝા લઈ ગયો, ને ગયો દૂર એ,
હવે ફોનમાં બા જુએ દીકરો.

૬૬૨૯.
કરે બા હજી ચા, ભરે બે કપો,
પછી એક ઠંડો પડે છે સદા.

૬૬૩૦.
‘પરાગે’ કહી ફૂલને વાત જે,
હવાએ બધે ગાઈ એ, ગામમાં.

૬૬૩૧.
ખરી પાંખડી, ડાળ સૂની પડી,
છતાં બાગમાં મ્હેકતો આ ‘પરાગ’.

૬૬૩૨.
ઉમળકે મળે’તા બધા ગામમાં,
હવે ‘હાય’ બોલી, વળી જાય છે.

૬૬૩૩.
ઉઘાડી જરા ડાયરી, ને જુઓ,
હજી ત્યાં ગુલાબો સુકાયેલ છે.

૬૬૩૪.
તને જોઈ લીધી, ભરી આંખમાં,
હવે પાંપણો ના ઉઘાડું કદી.

૬૬૩૫.
વિના મા, રસોડું ય ઠંડું થયું,
હવે ભૂખ પણ ક્યાં લગે છે, કહો?

૬૬૩૬.
હતી બાપની પાઘ, પેટી મહીં,
હજી એ જ માથું નમાવે મને.

૬૬૩૭.
હતું કાચનું ઘર, હતા પથ્થરો,
છતાં પ્રેમથી ઘર સલામત હતું.

૬૬૩૮.
હસે કોઈ, તો સાથ હસવું ગમે,
રડે કોઈ, તો આંખ ભીની થતી.

૬૬૩૯.
કિતાબે હતું મોરપીંછું સદા,
કહે બા: ‘ઉગે તો ભણી જાય તું.’

૬૬૪૦.
હવામાં ભળું તો ભળું એમ કે
ન જાણે જગત, ક્યાં ગયો આ ‘પરાગ’.

૬૬૪૧.
ફળે ડાળ, તો એ નમી જાય છે,
અહંકાર તો ઠૂંઠને શોભતો.

૬૬૪૨.
પિતાએ કદી ‘થાક’ બોલ્યો નહીં,
સદા ચાલતા, રાત પડતાં લગી.

૬૬૪૩.
ભલા માણસો ગામમાં ક્યાં ગયા?
હવે ગામ પણ શ્હેર જેવું થયું.

૬૬૪૪.
‘પરાગે’ વસંતો વહેંચી બધે,
પછી પાનખરમાં ય હસતો જુઓ.

૬૬૪૫.
નિશાળે હતી એક ઘંટી, હજી
રણકતી રહે કાનમાં રોજ એ.

૬૬૪૬.
અમે સાદ દીધો, ન આવ્યું કશું,
વળી સાદ પાછો અમારે કને.

૬૬૪૭.
તમે ચાંદ, તારા, ગગન સૌ ધરો,
અમારે ઘરે એક દીવો ઘણો.

૬૬૪૮.
કહે સૌ: ‘સમયનું ઘણું મૂલ છે’,
પછી રીલ જોતાં કલાકો ગયા.

૬૬૪૯.
પડે ઠેસ ત્યાં ‘મા’ જ બોલાય છે,
નથી મા, છતાં જીભ ભૂલી નથી.

૬૬૫૦.
કરો યાદ તો આવશું દોડતા,
ભલે દેશ છોડી ગયા દૂર, ભૈ.

૬૬૫૧.
ઝરૂખે હતી તું, હતો હું ગલી,
હવે ત્યાં ઝરૂખો, ન તું, ના જ હું.

૬૬૫૨.
જરા ખેતરે જઈ જુઓ તો ખરા,
પસીનો ઉગાડે તમારું અનાજ.

– પરાગ રતનપરા