છૂટા શેર ૩૦૧૬–૩૦૪૫

૩૦૧૬.
સવારે જ બા સૂર્યને જળ ચડાવે,
અને સાંજના દીપ તુલસી કને જઈ.

૩૦૧૭.
ભલે કામ ના થાય દિવસો લગી ત્યાં,
સરકતાં જ નોટો, ઘડીમાં થતું સૌ.

૩૦૧૮.
તને જોઈ ચાંદો ય શરમાઈ ઊઠે,
સિતારા ય ઝાંખા પડે છે ગગનમાં.

૩૦૧૯.
વિદેશે ઘણું છે, ઘણી છે કમાણી,
નથી ગામની એ ગલીની ઉજાણી.

૩૦૨૦.
ભલે ઝૂંપડી હો, હૃદય મ્હેલ જેવું,
પરોણા જમાડ્યા, રહી ભૂખ પોતે.

૩૦૨૧.
પરાગે ધરી છે ગઝલ આંગણામાં,
જરા બેસજો, મ્હેક આવે ઘડીમાં.

૩૦૨૨.
હજારો કરે યોગ ફોટા પડાવા,
પછી સાંજના ફાફડા ને જલેબી.

૩૦૨૩.
હવે લાકડી સાથ, ચશ્માં, દવાઓ,
ગયા મિત્ર, ને આ નવા દોસ્ત આવ્યા.

૩૦૨૪.
હતી ટ્રેન મોડી, હતી સાંજ ભીની,
અમે બે અજાણ્યાં, થયાં ત્યાં જ પોતાં.

૩૦૨૫.
પિતાએ તપી તાપમાં ઘર ચલાવ્યું,
અમે છાંયડામાં રમી ને ભણી ગ્યા.

૩૦૨૬.
ગયો કાન મથુરા, રડે રાધિકા ત્યાં,
હજી વાંસળી પણ કદંબે રડે છે.

૩૦૨૭.
હવે બાળ સૌ ફોનમાં ખેલ ખેલે,
ગલી સાવ સૂની, ઉદાસી હવા છે.

૩૦૨૮.
ઘટાઓ ઢળી, ને થયાં ખેત લીલાં,
હવે ખેડુની આંખમાં સ્વપ્ન મોતી.

૩૦૨૯.
પરાગે ખરા શબ્દ વાવ્યા, ઉગાડ્યાં,
હવે એ ગઝલ થઈ સુગંધો વહાવે.

૩૦૩૦.
પછી ચૂંટણીના ગયો રોડ પાકો,
હતા એ જ ખાડા, હતા એ જ નેતા.

૩૦૩૧.
હતી રાત લાંબી, સિતારા ગણીને,
થયું ભાન, તારા વિના ચાંદ ઝાંખો.

૩૦૩૨.
લખોટી, ભમરડો, પતંગો, ઘણું સૌ,
હવે ઢગ રમકડાં, ન ખેલે કદીયે.

૩૦૩૩.
તમે ફૂલ મૂક્યું હથેળી ઉપર ત્યાં,
હજી રેખ મારી સુગંધે ભરી છે.

૩૦૩૪.
ગયા લગ્નમાં, ચાંદલો એક સો એક,
અને પાંચસોનું જમી સૌ ગયા ઘર.

૩૦૩૫.
નયન બંધ કર તો, ઉજાસો મળે છે,
ખુલી આંખથી તો તમાશો મળે છે.

૩૦૩૬.
ઘડી આવશે, ને જવાનું બધાએ,
છતાં કેમ ભેગું કરો છો તમે સૌ?

૩૦૩૭.
સભા શોકની, ને સમોસા ગરમ’તા,
હતાં આંસુ ઓછાં, ન ભજિયાં હતાં કોઈ.

૩૦૩૮.
ભલે દૂર છે મિત્ર, મનથી કને છે,
પડું તો, પ્રથમ એ જ હાજર રહે છે.

૩૦૩૯.
પરાગે ઉદાસી ભરી વાંસળીમાં,
હવે સાંજ આખી સુરીલી બની છે.

૩૦૪૦.
ઘણા ‘ઍપ’ ફોને, ઘણી સગવડો છે,
નથી ‘ઍપ’ એકે, દિલાસો ધરે જે.

૩૦૪૧.
હતા ગામ-ચોરે ઘણા ડોસલા જે,
ગયા એ, અને ઓટલા સૌ ઉદાસી.

૩૦૪૨.
તમારી ઉમર થઈ, અમારી ય થઈ, પણ
હજી હાથ ઝાલી ફરીએ નદીએ.

૩૦૪૩.
પરાગે ફકીરી ગણી છે અમીરી,
નથી કૈં, છતાં ભીતરે સૌ ભરેલું.

૩૦૪૪.
હવામાન ખાતું કહે: ‘મેહ આવે,’
અમે સાથ છત્રી ધરી, સૂર્ય ઊગ્યો.

૩૦૪૫.
વિદેશે ગયો દીકરો, બા અહીં છે,
હસે ફોન સામે, રુએ પીઠ ફેરી.

– પરાગ રતનપરા