છૂટા શેર ૩૦૪૬–૩૦૬૫

૩૦૪૬.
આંગણે બા સદા ગૂંથતી ગોદડી,
ટાંકણે ટાંકણે હેત ભરતી હતી.

૩૦૪૭.
મંચ પર બોલવું, ગામ ભૂલી જવું,
રાજનો આ જ પ્હેલો નિયમ છે, ભલા.

૩૦૪૮.
તું હસે, બાગમાં ફૂલ ખીલ્યાં કરે,
તું રડે, આભમાં મેઘ ઘેરાય છે.

૩૦૪૯.
ગામના ચોકમાં લીમડો એક છે,
ત્યાં જ પંચાત ને ત્યાં જ ન્યાયાલયો.

૩૦૫૦.
આ પરાગે ન બાંધ્યું કશે ઘર કદી,
ગીત થઈને બધાં આંગણે ગૂંજતો.

૩૦૫૧.
મા વિના ઘર હવે ઘર નથી લાગતું,
ઓસરી, ઓટલો, સૌ થયાં બાવરાં.

૩૦૫૨.
રોજ આવે નવાં પાર્સલો બારણે,
માસના અંતમાં ખર્ચ ગણતા રહો.

૩૦૫૩.
રાતભર ઝરમરે મેહ ધીમે સરે,
ઊંઘમાં ગામની ગંધ પાછી ફરે.

૩૦૫૪.
દોસ્ત તો એ જ, જે રાત ના જોઈને
સાદ દેતાં જ દોડી ઉઘાડે પગે.

૩૦૫૫.
પર્વતે જઈ, ન જોયાં શિખર એકપણ,
ફોનમાં જાતને જોઈ આવ્યા અમે.

૩૦૫૬.
આખરી શ્વાસમાં એટલું માગિયું:
બા તણી ઓઢણી, એ જ ઓઢાડજો.

૩૦૫૭.
આજને માણ તું, કાલ તો સ્વપ્ન છે,
જે ગયું, તે ગયું, રાખ ને ઠીકરાં.

૩૦૫૮.
આ પરાગે સજાવી ગઝલ-ઓસરી,
આવજો, બેસજો, ચાખજો છાશ ને.

૩૦૫૯.
ઓરડો એક, ને સાત વર્ગો ભણે,
માસ્તરો ગામ ગણવા ગયા ખેતરે.

૩૦૬૦.
પાંસઠે પણ તને જોઈ ધબકે હૃદય,
ને હજી તું શરમથી ઝુકાવે નયન.

૩૦૬૧.
ખેતરે પાક સોના સમો ઊગિયો,
માંડવીએ ગયો, ધૂળના ભાવમાં.

૩૦૬૨.
વાંસળી સાંભળી રાધિકા ઝૂમતી,
ને થયું ચિત્ર સમ ગામ આખું પછી.

૩૦૬૩.
ઘર મહીં મૌન છે, રાંધણું બંધ છે,
ભૂલ મારી જ છે, હાથ જોડી કહું.

૩૦૬૪.
ડૉલરોએ ઘરો તો સજાવ્યાં ઘણાં,
પણ વતનના ઘરે બારણાં બંધ છે.

૩૦૬૫.
શબ્દની છાબમાં ફૂલ લઈ હું ફરું,
ને પરાગે બધે મ્હેક દીધી ઘણી.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૫૩૨–૧૬૩૧ · શેર ક્રમ ૩૦૬૬–૩૨૬૫