યાયાવર

નળસરોવરે ઊતર્યાં પંખી, દૂર દેશથી આવ્યાં,
હિમાળાની ટાઢ ઉલાળી, ગુલાબી પાંખો લાવ્યાં.

ના પાસપોર્ટ, ના વિઝા, ના કોઈ ચોકી-પહેરો,
આભ એમનું આખું ઘર, ને ધરતી એનો ચહેરો;
માણસ જાતે ભીંતો ચણી, એ તો હસતાં ગાયાં…
નળસરોવરે ઊતર્યાં પંખી…

શિયાળો આખો રોકાયાં, જળમાં રમ્યાં, ચણ્યાં,
માળા બાંધી, ઈંડાં સેવ્યાં, બચ્ચાં પાંખે ભણ્યાં;
ફાગણ આવ્યો, પાછાં ચાલ્યાં, ના કંઈ ભેગું લાવ્યાં…
નળસરોવરે ઊતર્યાં પંખી…

પરાગ કહે: આ યાયાવર તો શીખવે જીવનસાર,
જ્યાં જઈએ ત્યાં ઘર કરીએ, ના રાખીએ કંઈ ભાર;
વતન તો છે પાંખોમાં, ભાઈ, જ્યાં ઊડ્યાં ત્યાં છાયાં…
નળસરોવરે ઊતર્યાં પંખી…

– પરાગ રતનપરા