વાંસનું વન

વગડે ઊભો વાંસ એકલો, કોણે એને વીંધ્યો રે?
વીંધાયો ત્યાં ગોકુળ આખું ગાવા લાગ્યું, સખી રે!

પવન આવતો, ઘસાઈ જાતો, વાંસ વાંસથી અથડાતો,
ભીતર ખાલી, બહાર કઠોર, એ મૂંગો મૂંગો ગભરાતો;
કાનુડાએ ચૂમી લીધો, સૂરનો દરિયો સીંચ્યો રે…
વીંધાયો ત્યાં…

જમનાતીરે ગાયો થંભી, થંભી રાધા પાણી ભરતી,
ઘરનાં કામ અધૂરાં મેલી ગોપી વનમાં ફરતી;
જે ઘા વાંસે વેઠ્યા, એ જ ઘાએ સ્વર ખીલ્યો રે…
વીંધાયો ત્યાં…

પરાગ કહે: જે છેદ સહે, એ જ સૂરને પામે,
ખાલી થાય જે જાતથી, એને હરિ આવીને થામે;
મારો ‘હું’ પણ વાંસ જેવો, ક્યારે શ્યામે વીંધ્યો રે?
વીંધાયો ત્યાં…

– પરાગ રતનપરા