રેંટિયો

ફરે રે ફરે મારો રેંટિયો, ફરે કાળનું ચક્ર,
તાંતણે તાંતણે વીંટાય જીવન સીધું ને વક્ર.

બાળપણનું રૂ ધોળું ધોળું, પૂણી જેવું પોચું,
જુવાનીમાં તાર ખેંચાયો, મન ઊડ્યું ઊંચું ઊંચું;
ઘડપણમાં ગાંઠો પડી, ને ધીમું પડ્યું ચક્ર…
ફરે રે ફરે…

બાપુએ કાંત્યું'તું સૂતર, દેશ થયો આઝાદ,
અમે કાંતીએ સપનાં, ને એમાં ગૂંચ ને વિખવાદ;
કોઈ વણે છે ચાદર, કોઈ વણે છે ફક્ત તક્ર…
ફરે રે ફરે…

પરાગ કહે: આ રેંટિયો છે ઈશ્વરનો કરતાલ,
તું તો બસ તાંતણો થઈને સાંધી દે જગની જાળ;
તૂટે તોય ફરી જોડાય, એ જ સૂતરનો શક્ર…
ફરે રે ફરે…

– પરાગ રતનપરા