પ્રેમળ જ્યોત

હે પ્રેમળ જ્યોત, મારા અંતરમાં ઉજાસ કર,
ભૂલો પડ્યો હું વાટમાં, તું મારો હાથ ધર.

ઘેરાં વાદળ, રાત અંધારી, ને દૂર મારું ઘર,
એક ડગલું દેખાડ તું, આખો માર્ગ ભલે ન નજર;
એક દીવો જ બસ, બીજી ન કોઈ ફિકર…
હે પ્રેમળ જ્યોત…

અભિમાને મેં ઘણું ભટક્યું, ખુદને માન્યો સૂરજ,
ઠોકર ખાઈ ત્યારે જાણ્યું, હું તો ધૂળની રજ;
હવે નમું છું, તું જ મારો રસ્તો ને સફર…
હે પ્રેમળ જ્યોત…

પરાગ કહે: આ જ્યોત નથી બહાર કે મંદિરમાં,
એ તો ઝળહળે છે કરુણાના ઝીણા એક કિરણમાં;
કોઈના આંસુ લૂછું, ત્યાં જ મળે તારી ખબર…
હે પ્રેમળ જ્યોત…

– પરાગ રતનપરા