પરબ

ધખધખતા હાઇવે પર
એક ઝૂંપડી છે,
ને ઝૂંપડી આગળ
ત્રણ માટલાં.

એક ડોસો
આખો દિવસ
લોટો લઈને બેસે છે.

ટ્રક આવે, બસ આવે,
મોટરો સડસડાટ નીકળી જાય,
કોઈક જ ઊભું રહે.

જે ઊભું રહે,
એને ડોસો પૂછતો નથી —
નામ, ગામ, જાત, ધરમ.
બસ લોટો ધરે છે.

મેં એક વાર પૂછ્યું:
‘બાપા, આમાં તમને શું મળે?’

એ હસ્યા,
ને બોલ્યા:
‘આ માટલાં ખાલી થાય,
એટલે મારું હૈયું ભરાય, દીકરા.’

હવે ત્યાં
ઠંડા પાણીની બોટલો વેચાય છે,
વીસ રૂપિયે એક.
ડોસો ગયો,
ને એની સાથે
રસ્તા પરથી
તરસનો
સાચો જવાબ પણ ગયો.

– પરાગ રતનપરા