પછાડ, ઓ દરિયા

પછાડ રે પછાડ, ઓ દરિયા, ખડકે તારાં મોજાં,
મારે તો ભીતરમાં ઊઠે તારાથી મોટાં બોજાં.

કાંઠે ખારવાનાં છોરાં રમે, ગાય ગીત ખલાસી,
હોડી લઈ નીકળે સૌ, ને પાછા વળે ઉલ્લાસી;
પણ જે ગયો, એ ન વળ્યો, રહ્યાં રેતીમાં પગલાં ખોયાં…
પછાડ રે પછાડ…

તું તો રોજ આવે-જાય, ભરતી ને ઓટ તારી,
મારી ઓટ થઈ ગઈ કાયમ, ભરતી ક્યાંક સિધારી;
ચાંદો ઊગે, તું તો ઊછળે, મારાં આંસુ થીજ્યાં…
પછાડ રે પછાડ…

પરાગ કહે: દરિયા, તું તો કદી ન થાકે, ન હારે,
મારો સાદ લઈ જા એને, જે સૂતો તારે તળિયે ક્યારે;
એને કહેજે: ખડકે બેઠી, હજીયે વાટ જોતાં…
પછાડ રે પછાડ…

– પરાગ રતનપરા