← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

નવો દાવ

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

એ જ તું, ને એ જ હું, પણ આંખમાં નવ ભાવ છે,
એ જ બાજી, એ જ પ્યાદાં, પણ નવો આ દાવ છે.

હાથ જે પંપાળતા, એ આજ પથ્થર થઈ ગયા,
ફૂલ જેવા સ્પર્શમાં પણ કેટલા યે ઘાવ છે.

એ જ દરિયો, એ જ મોજાં, એ જ ઊંડાણો, છતાં
ઊલટી દિશમાં વહેતી આજ મારી નાવ છે.

મા ગયાં, ને કોઈ માથે હાથ ના મૂકે હવે,
ઊતરે ક્યાંથી? હજી આખા શરીરે તાવ છે.

આ પરાગે બાગ છોડ્યો, ફૂલ છોડ્યાં, તોય પણ
મ્હેકને આ ધૂળ સાથે આજ એ જ લગાવ છે.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #બદલાવ #સંબંધ #માતૃવિરહ #મૂળિયાં #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #ChangingTimes #Relationships #MissingMother #Roots #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખચાંદામામા, ક્યાં?આગલો લેખ →હવે તો આવ