← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

નૌજવાન

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

હતો એક દી’ હુંય પણ નૌજવાન,
વળી પીઠ, ખેંચેલ જાણે કમાન.

હતો હાથ મારો ય હળ પર કદી,
હથેળી ઉપર છે હજી એ નિશાન.

હતી દોડ, ને આભ ખુલ્લું હતું,
હવે ખાટલેથી ભરું છું ઉડાન.

ઘણા ઓરડા છે, ઝરૂખા ઘણા,
હવે એક ખૂણો જ મારું મકાન.

પરાગે જિવાડ્યું સુગંધી જગત,
ખરું તોય મ્હેકે અમારું જહાન.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #ઘડપણ #યુવાની #ખેડૂત #જીવનસંધ્યા #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #OldAge #LostYouth #FarmersHands #TwilightYears #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખહપ્તે છેઆગલો લેખ →સુકાયેલી નદી