માણસ

ન રંગે, ન રેખે, ન પીંછે ઝિલાતો,
હસે, તોય ભીતર નિસાસે છવાતો;
કહો, કેમ દોરું હવે આ મનુજને,
હજી આશ ઝાલી, મરણ લગ ઝુલાતો.

– પરાગ રતનપરા