ઝાંપે આવી જાન

ઢોલ ઢબૂક્યા ઝાંપે, બેની, આવી રૂડી જાન,
લાડકડી તો ઓરડે બેઠી, ભૂલી ભૂખ ને ભાન.

ઘોડે ચડીને વરરાજો આવ્યો, માથે મોરલી સાફો,
ભાઈ ઊભો ઝાંપે બાંધી પાઘે પ્રેમનો તાફો;
ફટાણાં ગાતી સાહેલીઓ ને ઊડે કંકુ-ધાન…
લાડકડી તો ઓરડે બેઠી…

માએ ચીતર્યા હાથે મેંદી, બાપે સાચવી ઝોળી,
આંગણ વેરી ચોખા-ફૂલડાં, ગામે પૂરી રંગોળી;
પાનેતરના પાલવ પાછળ છૂપી ગયું એક ગાન…
લાડકડી તો ઓરડે બેઠી…

પરાગ કહે: આ જાન નથી, આ ઘરની વિદાય વેળા,
હસતાં હસતાં રડે છે આખા ગામ તણા મેળા;
બાપની આંખે ઊગ્યું એ પળ આખું આસમાન…
ઢોલ ઢબૂક્યા ઝાંપે, બેની, આવી રૂડી જાન.

– પરાગ રતનપરા