હંસ ને મોતી

તમે હંસ ને હું મોતી, રે સાજન, તમે હંસ ને હું મોતી,
તમે ચાંચે લો તો ચમકું, નહિતર સાગરતળિયે સોતી.

સાત સમંદર ઊંડે હું તો છીપમાં બેઠી ચૂપ,
વરસો વીત્યાં ઝંખતાં, ત્યારે ઘડાયું આ રૂપ;
તમે ન આવો તો આ ચમક શા કામની, હું જ ગોતી…
તમે હંસ ને હું મોતી…

માનસરોવર કાંઠે તમે ઊડો ધોળી પાંખ,
લોક કહે છે: ‘હંસ તો ચૂગે મોતી,’ એ જ મારી આંખ;
તમે ચૂગો તો પૂરો થાય મારો જનમ-જનમનો જોતી…
તમે હંસ ને હું મોતી…

પરાગ કહે: આ પ્રેમની રીત છે, એક બીજાને પૂરે,
એક ઊંડે, ને એક ઊંચે, તોય હૈયાં રહે ન દૂરે;
પ્રેમની માળામાં બેઉ ગૂંથાય, એ જ સાચી જ્યોતિ…
તમે હંસ ને હું મોતી…

– પરાગ રતનપરા