હરિનો હંસ

ઊડી ગયો રે હંસ, ઊડી ગયો રે,
માનસરોવર છોડી, ક્યાં રે ગયો રે?

કોણે રે છેતર્યો ને કોણે ભરમાવ્યો?
કોણે મોતીને બદલે કાંકરો ધરાવ્યો?
પાંખોમાં ભરીને જે આભ લઈ આવ્યો,
એ જ આભ આજ એને સાંકડો જણાયો;
મોતી ચરનારો આ ભૂખે મર્યો રે…
ઊડી ગયો રે હંસ, ઊડી ગયો રે!

કાયાનું પિંજર ને શ્વાસની સળીઓ,
સોનાની જાળીએ ગૂંથેલી કળીઓ;
પિંજરને ચાહ્યું, ને પંખીને ભૂલ્યા,
અમે તો રંગેલી દીવાલો જ ઝૂલ્યા;
ખાલી પિંજરને હવે કોણ પૂછે રે?
ઊડી ગયો રે હંસ, ઊડી ગયો રે!

પરાગ કહે, એ તો હરિનો હંસલો,
આવ્યો’તો મહેમાન, બે ઘડીનો વસવાટ;
જેણે એને ઓળખ્યો, એણે જાણ્યું,
ઊડવું એ જ એનો સાચો ઘાટ;
માનસરોવર તો ભીતરે ભર્યું રે…
ઊડી ગયો રે હંસ, ઊડી ગયો રે!

– પરાગ રતનપરા