ફૂલ જેવી નજર

ફૂલ સમી તેં નજરું નાખી, મારે ફળિયે ફાગણ ફૂટ્યો,
ઓસરીએ બેઠેલો મારો સૂનો સૂનો ઉનાળો તૂટ્યો.

કૂવાકાંઠે બેડું ભરતાં, પાણીમાં તારું મુખ દીઠું,
બેડું તો ભરાઈ ગયું પણ મનડું રહી ગયું ખાલીખમ મીઠું;
ગાગર છલકી, ગાલ છલક્યા, કોઈ ન જાણે શું શું લૂંટ્યું…
ફૂલ સમી તેં નજરું નાખી…

ગામ આખું પૂછે, ‘શું થયું, કેમ ગાતી ફરે છે ગોરી?’
મેં કીધું, ‘કંઈ નહિ, બસ આ તો વસંતની છે એક ઝોરી’;
પણ ઝાંઝરિયે ઝાંઝરિયે તારું નામ જ આખો દિ' ગૂંજ્યું…
ફૂલ સમી તેં નજરું નાખી…

પરાગ કહે: આ નજરની ભાષા શબ્દકોશમાં ના મળે,
એક ઘડી જો આંખ મળે તો આખું આયખું ઝળહળે;
ફૂલ સમી એ નજર, ને મારું આખું ઉપવન મ્હોર્યું-ફૂટ્યું…
ફૂલ સમી તેં નજરું નાખી…

– પરાગ રતનપરા