છૂટા શેર ૯૯૫૧–૯૯૭૫

૯૯૫૧.
નથી ગામ પાસે, નથી ઘર ઉતારો,
છતાં ઘરઝુરાપો હૃદય ખોતરે છે.

૯૯૫૨.
તને યાદ કરવા જરૂરી નથી કંઈ,
તને ભૂલવા સૌ બહાનાં ઘડું છું.

૯૯૫૩.
સભામાં ગઝલ એક, ‘ઇર્શાદ’ ઝાઝા,
બધા શાયરો છે, ન શ્રોતા જ એકે.

૯૯૫૪.
તરસતી ધરા, ને તરસતી નજર છે,
ઉપર આભ ખાલી ઘડો થઈ ઉભું છે.

૯૯૫૫.
‘પરાગે’ ગુલાબો વસાવ્યા ઘરે તો,
છતાં હાથમાં બસ ઉઝરડા જ આવ્યા.

૯૯૫૬.
ઘરેણાં ગિરો, ફી ભરી મેં નિશાળે,
હવે બાળ ‘મા’ ના કહે, ‘મૉમ’ બોલે.

૯૯૫૭.
ઘટા ઘોર આવી, ઢળી વીજળી પણ,
ગયાં વાદળાં, ને ન ટીપું ય આવ્યું.

૯૯૫૮.
રમકડાં ઘણાં, પણ રમે કોઈ સાથે?
બધા વ્યસ્ત, બાળક રમે ફોન સાથે.

૯૯૫૯.
‘પરાગે’ કદી પણ ઉછીનું ન માગ્યું,
નયન તોય ઝાકળ ઉછીનું ભરે છે.

૯૯૬૦.
ભલે ઓળખીતા હજારો હજારો,
ન આવ્યું ખબર કાઢવા એક દ્વારે.

૯૯૬૧.
શિયાળે ઢળી ધુમ્મસી શાલ ઓઢી,
ગલી ઊંઘતી, તાપણે ગામ જાગે.

૯૯૬૨.
હતી ચા, હતો કપ, હતી એ જ બારી,
ફકત તું નથી, ને ઠરી ચા અધૂરી.

૯૯૬૩.
‘પરાગે’ જગત સૌ નિહાળ્યું ઘણુંયે,
હતું સ્વર્ગ ઘરના જ આંગણ મહીં તો.

૯૯૬૪.
ટપાલી ગયો, એક કાગળ ન લાવ્યો,
છતાં રોજ પેટી ઉઘાડું સવારે.

૯૯૬૫.
હતી વારતા, ને હતો ઓટલો, ને
હવે બાળ ‘કાર્ટૂન’ જોતાં સુવે છે.

૯૯૬૬.
તમે આંગણે નાચતાં મેહ સાથે,
અમે ઓસરીમાં તરસતા ઉભા'તા.

૯૯૬૭.
‘પરાગે’ તને ફૂલ આપ્યું હતું, પણ
તમે પાંખડી સાચવી, મ્હેક ભૂલ્યાં.

૯૯૬૮.
અમાસે ભલે ના દિસે ચાંદ, તોયે
ગરીબે ઝગાવ્યો દિવો એક ઝાંપે.

૯૯૬૯.
નવી વહુ ઘરે, હાથમાં ફોન લઈને,
હવે સાસુએ પણ ઇમોજી વસાવ્યા.

૯૯૭૦.
કિનારે ઉભો, ને સમંદર ઉછળતો,
ગણું મોજ, ગણતાં ગયાં સાઠ વરસો.

૯૯૭૧.
નિશાળે જતો'તો ઉઘાડા પગે હું,
હવે બૂટ છે, પણ ન ચાલી શકું છું.

૯૯૭૨.
ભલે દોસ્ત વરસો પછી આજ મળતો,
છતાં વાત અટકેલ ત્યાંથી ઉપાડી.

૯૯૭૩.
પગારે અડધ ભાગ સરકાર ખાતી,
બચેલું ય હપ્તા ઉપાડી ગયા છે.

૯૯૭૪.
ઘણા તારલા, તોય સૂનું ગગન છે,
તમે ના, ભરી ભીડ ખાલી ઘણી છે.

૯૯૭૫.
કપાયેલ પીપળ પરે મૉલ ઊભો,
હવે ભૂત પણ ત્યાં ખરીદી કરે છે.

– પરાગ રતનપરા