છૂટા શેર ૯૮૧૬–૯૮૪૦

૯૮૧૬.
રાતભર તારા ગણી જોયા, ન ઓછો એક પણ,
તોય આપણ બેઉ વચ્ચે એક તારો ખૂટતો.

૯૮૧૭.
આજ ‘ડીજે’ના અવાજે મૌન છે ગરબા બધા,
ઢોલ બેઠો ઓસરીમાં, યાદ કરતો ગામને.

૯૮૧૮.
પાટિયા પર ચોકથી લખતા હતા માસ્તર સદા,
બાળકો મોટા થયા, ને ચોક શા ઓછા થયા.

૯૮૧૯.
આ પરાગે ફૂલ પાસે એ જ જાણ્યું જીવવું,
ખીલવું ને મ્હેકવું, ને અંતમાં ઝરવું હસી.

૯૮૨૦.
બેઉ બેઠાં એક સોફે, ને અલગ બે ફોનમાં,
સાથ છે, પણ સાથ ક્યાં? બે દ્વીપ જેવાં બેઉ છે.

૯૮૨૧.
આંખ બાની સાવ ઝાંખી, તોય ઝીણું પારખે,
દીકરાના હાસ્ય પાછળ ડૂસકું જે ગૂંગળે.

૯૮૨૨.
પુસ્તકો પર ધૂળ જામી, ફોનમાં સૌ મગ્ન છે,
જ્ઞાન તો ઢગલે મળે, પણ ક્યાં મળે છે સાન કૈં?

૯૮૨૩.
એ ફકીરે સાથ રાખી બસ હવા ને એક ગીત,
રાય પૂછે: ‘જોઈએ શું?’ — ‘તાપ આડો ના કરો.’

૯૮૨૪.
રોજ ચશ્માં, રોજ ચાવી, બેઉ શોધે સાંજના,
જે ખરું શોધ્યું હતું, એ તો હતું પાસે સદા.

૯૮૨૫.
બાળ પૂછે: ‘ચાંદ પર જાશું કદી, પપ્પા, કહો?’
‘ગામ દાદાનું હજી જોયું નથી, ત્યાં તો ચલો!’

૯૮૨૬.
વાઘ છે ‘પોસ્ટર’ ઉપર, ને જંગલો ‘સોફા’ થયાં,
ને હરણ જોવા ગયા ‘ઝૂ’માં, ટિકિટ લઈને બધા.

૯૮૨૭.
છત ટપકતી, ને બધે બા ડોલ લઈ દોડ્યા કરે,
આજ ‘ફ્લેટે’ છત અડીખમ, ને ટપકતું મન હવે.

૯૮૨૮.
આ પરાગે આયખાના અંતમાં જાણ્યું ખરું,
મ્હેક ફૂલોની હતી, હું તો હવાનો દૂત’તો.

૯૮૨૯.
એક સિક્કો દાનમાં, ને માગણીઓ સો ગણી,
ઈશ પણ શરમાય, એવા ભાવ પૂછે ભક્ત સૌ.

૯૮૩૦.
રાખડીનો દોર કાચો, તોય બાંધે આયખું,
ભાગ પાડ્યા ખેતરે, ત્યાં લોહના બંધન ગયાં.

૯૮૩૧.
પ્રેમમાં હારી જવાની પણ અનેરો સાર છે,
જીતનારા તાજ પામે, હારનારાને સજન.

૯૮૩૨.
આ પરાગે ફૂલ ખોળે દીપ મૂક્યો રાતના,
જ્યોત મ્હેકી, મ્હેક ઝળહળ, બેઉ એકાકાર થ્યાં.

૯૮૩૩.
ટાવરોને જે ચણે, એ ફૂટપાથે ઊંઘતો,
છત બધાને આપનારો આભને ઓઢી રહે.

૯૮૩૪.
એક ગિલ્લી, એક દંડો, ને બપોરો ધૂળની,
આજ ‘પ્લે-સ્ટેશન’ મહીં ખોવાઈ ગ્યું એ બાળપણ.

૯૮૩૫.
સૂર્ય ઊગે એ પહેલાં ખેડુ ખેતર જાય છે,
એટલે સૂરજ શરમથી લાલ થઈને ઊગતો.

૯૮૩૬.
એક મિસરા કાજ આખી રાત જાગ્યો, ત્યાં સવાર,
ને પ્રભાતે સૂર્ય જાણે શેર મારો થઈ ગયો.

૯૮૩૭.
શ્રીમતી પૂછે: ‘ગયો ક્યાં પ્રેમ જૂનો, હેં, કહો?’
‘લોનના હપ્તા ભરે છે, એ જ જૂનો પ્રેમ છે!’

૯૮૩૮.
ચાકડો ફરતો રહે, ને હાથ કુંભારે ઘડે,
આપણે પણ એમ ફરતા, કોઈ ઘડતું ચૂપચાપ.

૯૮૩૯.
મોત આવી બારણે બોલ્યું: ‘હવે તો ચાલ, લે’,
‘ચાય તો પી લે’ સુણીને મોત પણ બેસી ગયું.

૯૮૪૦.
સાવ નાની ઝૂંપડીમાં એક દીવો ઝળહળે,
ને ભવનમાં ઝુમ્મરો સો, તોય ભીતર રાત છે.

– પરાગ રતનપરા