છૂટા શેર ૯૭૯૧–૯૮૧૫

૯૭૯૧.
સાંજ ઢળતી રહી, દીપ બળતો હતો,
રાહ જોતી રહી બારણે માવડી.

૯૭૯૨.
આંખમાં સ્વપ્ન છે, હાથમાં ધૂળ છે,
એ મજૂરી કરે, ને ખુદાને સ્મરે.

૯૭૯૩.
આ પરાગે પવનમાં લખી છે ગઝલ,
ફૂલ વાંચે અને ડાળ ગાતી રહે.

૯૭૯૪.
તું ગયો ત્યારથી ઘર બધું શાંત છે,
માત્ર ઘડિયાળ ટકટક કરે રાતભર.

૯૭૯૫.
ગામ ઊંઘી ગયું, ચાંદ જાગ્યા કરે,
ખેતરે તાપણું, ખેડુ પણ જાગતો.

૯૭૯૬.
વૈદ બોલ્યા: ‘જરા ખાંડ ઓછી કરો’,
એટલે ચાયમાં ગોળ નાખ્યો અમે!

૯૭૯૭.
ડાળ પરથી ખરે પાંદડું શાંતિથી,
ઝાડને છે ખબર, ઊગશે કૂંપળો.

૯૭૯૮.
તું હતી ત્યાં લગી સાત રંગો હતા,
તું ગયાં, શ્વેત ને શ્યામ જગ થઈ ગયું.

૯૭૯૯.
કેટલાં ઘર ગયાં, કેટલા જીવ પણ,
ધર્મના નામ પર, ને ખુદા ચૂપ છે.

૯૮૦૦.
દીકરો ‘વીડિયો કૉલ’ પર મલકતો,
મા પછી સ્ક્રીનને ચૂમતી, લૂછતી.

૯૮૦૧.
ફાઇલો ટેબલે ઊંઘતી રોજની,
ચાય-પાણી મળે, ત્યાં જ દોડી જતી!

૯૮૦૨.
ગારનું ઘર હતું, તોય હસતું હતું,
આજ આરસ તણું ઘર, ઉદાસી બધે.

૯૮૦૩.
આ પરાગે ન છોડી ગલી ફૂલની,
ભમ્મરો સૌ ગયા, મ્હેક બેઠી રહી.

૯૮૦૪.
દેશની સરહદે એક દીવો બળે,
ગામમાં એક મા રાતભર જાગતી.

૯૮૦૫.
દીકરો ‘બર્ગરે’ પેટ ભરતો ગયો,
બા તણો રોટલો શીત પડતો ગયો.

૯૮૦૬.
હાથની રેખમાં સુખ ન દીઠું કદી,
તું મળી, હાથમાં ફૂલ ખીલી ગયાં.

૯૮૦૭.
આ પરાગે ગઝલને ધરી ઈશને,
ઈશ બોલ્યો: ‘અહીં મ્હેક તારી ઘણી.’

૯૮૦૮.
દીકરી જ્યાં ભણી, ગામ ઝળહળ થયું,
બાપની આંખ પણ આભ લગ ઝળહળી.

૯૮૦૯.
વાદળો ગાજતા, પણ ન વરસે કદી,
એમ નેતા સભામાં ગજાવે બધું.

૯૮૧૦.
દર્દ જૂનું થયું, ને મજાનું થયું,
મિત્ર જૂના સમું રોજ આવી મળે.

૯૮૧૧.
છોકરું કાગળે નાવ લઈ દોડતું,
એ જ ખાબોચિયે સાત સાગર તરે.

૯૮૧૨.
શબ્દ થોડા અને મૌન ઝાઝું ધરો,
તો જ સંબંધની ડાળ લીલી રહે.

૯૮૧૩.
જન્મથી અંધ, પણ ગીત ગાતો સદા,
આંખવાળા બધા આંસુ સારે સદા.

૯૮૧૪.
શ્યામના રંગમાં રાધિકા ભીંજતી,
ધોઈ જમનાજળે, તો નદી શ્યામ થઈ.

૯૮૧૫.
આ પરાગે ન લીધું કશું બાગથી,
તોય સૌ ફૂલનો એ જ સાચો સખા.

– પરાગ રતનપરા