છૂટા શેર ૯૭૪૧–૯૭૬૫

૯૭૪૧.
રોજ સૂરજ ઊગતો, ને રોજ ઢળતો સાંજના,
કોઈએ પૂછ્યું નહીં કે થાક એને પણ હશે?

૯૭૪૨.
બાળકો ‘મમ્મી’ કહે, ને ‘બા’ હવે ફોટા મહીં,
ભીંત પરથી એ હજી ઝીલે બધાંનાં ઓરતાં.

૯૭૪૩.
દેશ માટે પ્રેમ છલકે ‘સ્ટેટસે’ બે વાર બસ,
શેષ દિવસે ગંદકી, ને લાઇનો તોડે બધા.

૯૭૪૪.
આંધળી માએ ગલીના પથ્થરો ગણતી રહી,
દીકરાના ઘર સુધીનો માર્ગ એણે શીખવા.

૯૭૪૫.
આ પરાગે ધૂળમાં પણ ફૂલ જોયું મ્હેકતું,
કોઈ ફેંકેલું હતું, ત્યાં બીજ ઊગી ગ્યું હસી.

૯૭૪૬.
હોઠ પર આવી અને પાછી વળી’તી વાત જે,
એ જ આજે ઝાડ થઈને આંગણે ઊભી રહી.

૯૭૪૭.
ઈંટ, ચૂનો, બારણાં ને ભીંતથી શું ઘર બને?
ઘર બને જ્યાં સાંજ પડતાં એક દીવો બા કરે.

૯૭૪૮.
રોજ ‘ટ્રાફિક’માં ફસાઉં, ‘બૉસ’ ગુસ્સો ઠાલવે,
ઘેર બેસું કામ લઈ, તો બાળકો પણ ઠાલવે!

૯૭૪૯.
સાવ નાના બીજમાં છે વડ, ઘટાળો છાંયડો,
જાતને નાની ગણી શાને રડે છે તું, સખા?

૯૭૫૦.
એક ચપટી ધૂળ લીધી ગામની પરદેશમાં,
રોજ સૂંઘું રાતના, તો ઊંઘ આવે છે મને.

૯૭૫૧.
સો વરસનું આયખું, ને એક પળ જીવ્યા નહીં,
શ્વાસ ગણવામાં ગયું, ના શ્વાસ લીધો શાંતિથી.

૯૭૫૨.
દેવળો ગાજે, અઝાનો ગુંજતી ચારે તરફ,
ને ગરીબોની ગલીમાં ભૂખ ખામોશી રડે.

૯૭૫૩.
રેત પર તારું લખેલું નામ મોજું લઈ ગયું,
તોય સાગરના તરંગે એ જ તારું નામ છે.

૯૭૫૪.
આ પરાગે બાગમાં જોયાં હજારો ફૂલ, પણ
મ્હેક સાચી તો હતી માની કઢીમાં, ઓ સખા.

૯૭૫૫.
બે કિનારા જિંદગીભર ના મળે, છેટા રહે,
તોય વચ્ચેની નદી સંભાળતા, એ પ્રેમ છે.

૯૭૫૬.
લગ્નમાં ભેટો ઘણી, ને દસ હતા ‘મિક્સર’ ભલા,
જિંદગી પીસાઈ ગઈ, ચટણી બની સૌ રોજની!

૯૭૫૭.
દીકરી જ્યારે વળાવી, બાપ મૂંગો થઈ ગયો,
રાત આખી નળ ચલાવી સ્નાનઘરમાં એ રડે.

૯૭૫૮.
ભૂખને ક્યાં ધર્મ છે? ને ભૂખને ક્યાં જાત છે?
રોટલીની નાત ક્યાં? ને ભાતનો ક્યાં પંથ છે?

૯૭૫૯.
આ પરાગે કાગળે આ બાગ રોપ્યો શબ્દનો,
વાંચનારા શ્વાસ લે, ને મ્હેકતું થઈ જાય મન.

૯૭૬૦.
આભમાં ઊડે પતંગો, દોર તોયે હાથમાં,
દીકરો પરદેશ, પણ માની દુઆમાં બંધ છે.

૯૭૬૧.
ઘા રુઝાયા, પણ નિશાનો છે હજી આ જાતમાં,
એ જ નકશો છે, બતાવે કઈ ગલીથી હું ગયો.

૯૭૬૨.
ઝાડ પરથી પાંદડું ખરતું, કશું બોલે નહીં,
એ જ ખાતર થઈ, ફરી કૂંપળ બનીને ઊગશે.

૯૭૬૩.
આ પરાગે આંસુને પણ મ્હેકતું રાખ્યું, સખી,
રાતરાણી જેમ રાતે ખીલતી પીડા ય છે.

૯૭૬૪.
વાયદાના સેતુ બાંધી, ગામ સૌ ઓળંગવા,
મેઘ આવ્યો, ને બધું ધોવાઈ ગ્યું, ને ગામ પણ.

૯૭૬૫.
જિંદગી આખી વિતાવી ઘર બનાવા કાજ, ને
ઘર થયું તૈયાર, ત્યાં તો ખાટલો મારો થયો.

– પરાગ રતનપરા