છૂટા શેર ૯૭૧૬–૯૭૪૦

૯૭૧૬.
ઉછેર્યાં જેમણે અમને, રહે એ આજ ઘરડાઘર,
અમારાં ઘર ઘણાં મોટાં, છતાં મન સાવ નાનાં છે.

૯૭૧૭.
નદીને કોઈ પૂછે તો, કિનારા કાં તજે છે એ?
હસીને બોલશે: ‘દરિયો હજી મારી પ્રતીક્ષામાં.’

૯૭૧૮.
પરીક્ષામાં બધા દોડે ખુદાને દ્વાર, ને પાછા
થયા જ્યાં પાસ, તો બોલે: ‘અમારા બળ ઉપર જીત્યા!’

૯૭૧૯.
વિદેશે ફોન પર બા રોજ પૂછે: ‘ભૂખ લાગી છે?’
અહીં ભરપેટ ‘પિત્ઝા’, તોય ભૂખ્યો છું, છુપાવું છું.

૯૭૨૦.
નથી પૂછ્યું તમે ક્યારેય, મારા હાલ શું છે, પણ
તમારી યાદ રોજેરોજ પૂછી જાય છે ખબરો.

૯૭૨૧.
ધરા ચીરી ઉગાડે અન્ન ખેડૂતો, છતાં તોયે
ચડે ફાંસી ઉપર, કેવો ધરાનો ન્યાય આ ઊંધો!

૯૭૨૨.
પરાગે ફૂલને છોડ્યું, હવા સાથે ગયો ત્યારે,
ઘણું મોટું હતું ઘર તો, હવાનો એક ખૂણો પણ.

૯૭૨૩.
કચેરીમાં ગયો’તો હું, સહી એક જ મળે માટે,
મળી ત્યાંથી નવી યાદી, સહીઓ દસ હજી બાકી!

૯૭૨૪.
ચિતા સળગી, ઘરે પાછા ગયા સૌ, ચાય પી, વાતો,
બળું છું એકલો હું, ને ઉડે છે રાખ પણ એકલ.

૯૭૨૫.
ગયા દાદા, હવે ખીંટી ઉપર સાફો નથી એનો,
હવે ત્યાં એક ખાલીપો રહે ઝૂલી, ન બોલે કો.

૯૭૨૬.
તમે આવ્યાં, થયો વરસાદ, આખું ગામ ભીંજાયું,
તમે ચાલ્યાં, થયું રણ, ઝાંઝવાં ઊગ્યાં બધે પાછાં.

૯૭૨૭.
નથી બોલ્યાં વરસથી બેઉ, તો પણ ચા બને બે કપ,
રિસામણ આંખમાં છે, પણ હથેળી હૂંફવાળી છે.

૯૭૨૮.
અમીરોના બગીચામાં ગુલાબો ખીલતાં રોજે,
અને માળી તણાં બાળક ગુલાબી સ્વપ્ન પણ ખોતાં.

૯૭૨૯.
પરાગે ના કદી ચૂંટ્યું, ન ગજરો, ના કશા તોરા,
કહે: ‘જે ડાળ પર ખીલે, ખરી એની જ પૂજા છે.’

૯૭૩૦.
ગયો ડૉલર કમાવા ને કમાયો ડૉલરો ઢગલો,
ગુમાવ્યું ઘર, ગુમાવ્યું ગામ, ને બા હાથની રોટી.

૯૭૩૧.
ઘણા ફોટા, ઘણા ફીતા, ઘણાં ઉદ્ઘાટનો ગામે,
અને રસ્તા તણાયા એ, પહેલા મેહ સાથે તો.

૯૭૩૨.
ઘણાં મોજાં કિનારે જઈ, ફરી પાછાં, ફરી પાછાં,
સમંદર તોય થાક્યો ના, ફરી દોડાવતો મોજાં.

૯૭૩૩.
નિશાળે જે ભણાવ્યું એ, ભુલાયું સૌ સમય સાથે,
હજી માની કહેલી વાત હોઠે છે, હૃદય પર છે.

૯૭૩૪.
ઘણી વાતો કરી ઈશ્વર વિશે, મંદિર બધે બાંધ્યાં,
ન પૂછ્યો એક ભૂખ્યો, ત્યાં જ ઈશ્વરને ગયા ભૂલી.

૯૭૩૫.
કદમ્બે વાંસળી વાગી, હવા થંભી, નદી થંભી,
ધબકતું એક બસ રાધા તણું હૈયું, ન કૈં થંભ્યું.

૯૭૩૬.
ઘણાં વરસે ગયો ગામે, ગલી ભૂલી, ઘરો ભૂલ્યાં,
હતો એ લીમડો ઝૂક્યો, કહે: ‘આવ્યો?’ — અને રોયો.

૯૭૩૭.
‘સફળતા’ના હજારો મંત્ર જોયા ફોન પર, તો પણ
સવારે ‘સ્નૂઝ’ દાબીને ફરી ઊંઘી ગયો છું હું!

૯૭૩૮.
પરાગે કાગળે મૂક્યો જરા ઝાકળ તણો છાંટો,
ગઝલ ખીલી, જુઓ, જાણે સવારે ફૂલ મ્હેક્યું હો.

૯૭૩૯.
અરીસો રોજ પૂછે છે: ‘હજી તું યાદ છે મુજને,
છતાં આ કોણ ઊભો છે? નથી ઓળખ પડી એની.’

૯૭૪૦.
ખરેલાં પાંદડાં ખાતર બની ઊગ્યાં ફરી ફૂલે,
વસંતે લોક ફૂલોને જ પૂજ્યાં, પાંદડાં ભૂલ્યાં.

– પરાગ રતનપરા