છૂટા શેર ૮૩૪૬–૮૩૭૫

૮૩૪૬.
ભીંત પર ખીલી હતી, ને ત્યાં હતો ફોટો કદી,
આજ ખીલી એકલી, ને ડાઘ છે ચોરસ જરા.
૮૩૪૭.
આવવાના છે સચિવ, તો રાતમાં રસ્તા થયા,
એ ગયા, તો સાથમાં લઈ ગ્યા બધા રસ્તા ફરી.
૮૩૪૮.
રોટલા ઘડતાં બળે મા, તોય હસતી હોય છે,
બાળ સમજે: ‘મા કદી પણ આગથી ડરતી નથી.’
૮૩૪૯.
તું નથી, ને ઓરડામાં સાંજ અટકી છે હજી,
ચાલતી ઘડિયાળ, પણ ઊભો સમય એ પળ મહીં.
૮૩૫૦.
આ ‘પરાગે’ એકલાએ ના કદી રાખી સુગંધ,
વાયરા સાથે ગલી ને ગામમાં વેરી બધી.
૮૩૫૧.
નાનપણમાં ચાંદને મામા કહી બોલાવતા,
આજ ચંદ્રે માનવી, ને આપણે મામા વગર.
૮૩૫૨.
આગમાં સઘળું ગયું, ને રાખ બસ બાકી રહી,
રાખમાં પણ લોક શોધે ધાતુ, ના સંબંધને.
૮૩૫૩.
‘કાલથી પાક્કું ફરીશું’ — રોજ રાતે આ જ પ્રણ,
ને સવારે ઊંઘ બોલે: ‘કાલ ક્યાં ભાગી જશે?’
૮૩૫૪.
હું અહીં ને તું તહીં, વચ્ચે નદી મૌને વહે,
કોણ બાંધે સેતુ, એની જીદમાં સૂકી નદી.
૮૩૫૫.
ઝેર પીધું, તોય મીરાંએ ન છોડ્યો શ્યામને,
આપણે તો ઠેસ વાગે ત્યાં તજીએ રામને.
૮૩૫૬.
મંચ પર કવિઓ હતા દસ, ને સુણે બે-ચાર જણ,
એ ય કવિ છે, ને ઉતાવળ બોલવાની એમને.
૮૩૫૭.
ઓગળી જા બુંદ થઈ, દરિયો બની જાશે સ્વયં,
જાતને ઝાલી રહે, તે ઝાકળે સૂકાય છે.
૮૩૫૮.
આ ‘પરાગે’ પાંદડે ઝાકળ સમું જીવી જવું,
તેજ આવે, તો નમીને આભમાં ભળવું પછી.
૮૩૫૯.
બેડલું લઈ પનઘટે ગાતી હતી સહિયર બધી,
નળ ઘરોમાં, ને હવે પનઘટ ઉદાસી ઓઢતો.
૮૩૬૦.
પત્ર તારો વાંચવા ચશ્માં ય કાઢ્યાં મેં હવે,
આંખ ઝાંખી, તોય અક્ષર ઝળહળે તારા હજી.
૮૩૬૧.
ભક્ત આગળ, દેવ પાછળ, ભક્તિ સેલ્ફીમાં હવે,
હાથ જોડે ફોનને, ને દેવને ભૂલી જતા.
૮૩૬૨.
બાપના ખભ્ભે ચડી મેં વિશ્વ જોયું'તું કદી,
આજ એના ખભ્ભને મારા ખભાની છે જરૂર.
૮૩૬૩.
આ ‘પરાગે’ ફૂલ પર તખતી નથી મૂકી કદી,
તોય ભમરા શોધતા આવી ચડે ત્યાં મ્હેકથી.
૮૩૬૪.
ઝૂંપડીમાં મેહ પેસે, ખાટલો ભીંજાય છે,
બ્હાર કવિ લખતો ગઝલ: ‘વરસાદ કેવો રમ્ય છે!’
૮૩૬૫.
દીકરીના હાથ પીળા થઈ ગયા, ને ઓરડો
ઢીંગલીઓ સાથ ખાલી રાહ જોતો એકલો.
૮૩૬૬.
જિંદગી આખી ‘પરાગે’ શબ્દને સોંપી હતી,
ને બદલમાં શબ્દ એને ચાંદની આપી ગયા.
૮૩૬૭.
બૅંકમાં લાંબી કતારે હાથમાં લઈ પાસબુક,
સાંજ પડતાં ક્લાર્ક બોલ્યો: ‘કાલ આવો, બંધ છે’
૮૩૬૮.
ચાંદ પણ ઝાંખો થયો, જ્યારે તમે આવ્યા અહીં,
તારલા ટોળે વળી, ઝૂકી ઝરૂખે ડોકિયે.
૮૩૬૯.
જિંદગીની ચોપડીમાં અંત તો કોરો હતો,
એટલે તો રોજ થોડું સ્વપ્ન લખતો હું ગયો.
૮૩૭૦.
આ ‘પરાગે’ સૂર્યને પણ ફૂલ થઈ જોયો હતો,
તો નમીને સૂર્ય પણ ચૂમી ગયો એની કળી.
૮૩૭૧.
રોડ પર ખાડા હતા, તો ગામ બોલ્યું હરખથી:
‘લ્યો, હવે તો ગામમાં પણ છે સરોવર પાંચસો!’
૮૩૭૨.
રોજ મોજાં ઊછળે, ને આભને અડવા મથે,
હારતાં, પાછાં વળે, તોયે ન છોડે હામ એ.
૮૩૭૩.
છે બધાં ઘરમાં, છતાં દાદા રહે છે એકલા,
સ્ક્રીનમાં સૌ, ને ઝરૂખે એ જ ઝૂરે છે નજર.
૮૩૭૪.
દીપ ઠરવાની ઘડીએ જ્યોત ઊંચી થાય છે,
આખરી પળમાં જ સાચો હોય છે માણસ ઘણો.
૮૩૭૫.
સાંજના બોલી હતી: ‘તૈયાર’, આવી રાતના,
આયનો પણ ત્રાસથી બોલ્યો: ‘ઘણું સુંદર, ચલો!’
– પરાગ રતનપરા