છૂટા શેર ૬૨૬–૬૬૫

૬૨૬.
સવારે વૉક માટે હું ગયો બાગે નવા બૂટે,
અને પાછા વળી રસ્તે ગરમ ભજિયાં ઝપાટ્યાં, લ્યો!

૬૨૭.
નગરમાં પૂર આવ્યું ને ગરીબો સૌ તણાયા’તા,
વિમાનેથી જુએ નેતા, પડાવે ‘પોઝ’ દઈ ફોટા.

૬૨૮.
લગન ટાણે વચન દીધાં: ‘તને લાવી દઉં તારા’,
હવે ધાણા ય ભૂલું છું, અને ઘરમાં મહાભારત!

૬૨૯.
નિશાળે ભાર દફ્તરનો, ઉપરથી ભાર ક્લાસોનો,
હવે ક્યાં બાળપણ? બચ્ચાં બિચારાં ‘રૅન્ક’ શોધે છે.

૬૩૦.
મહાત્મા ત્યાગની વાતો કરે, ને રથ ભભકતો છે,
અને ભક્તો ચડાવે ઘી, પછી ભૂખ્યા ઘરે જાતા.

૬૩૧.
નગરના ચોકમાં ‘હૉર્નો’, ધુમાડો, ગાળ ને ધક્કા,
છતાં ‘હૅપી’ લખે સૌ, ને મજામાં ફોન મચડે છે.

૬૩૨.
દહેજે ફ્રીજ ને ગાડી, અને સોનું, અને ‘ગિફ્ટો’,
છતાં વહુની ખબર પૂછે ન સસરા કે ન સાજન પણ.

૬૩૩.
પડે વરસાદ ઝરમર, ને મને ઑફિસ નડે છે બહુ,
હતો બાળક, પલળતો’તો; હવે છત્રી, હવે બંધન.

૬૩૪.
હજારો ફૂલ ખીલે છે, હજારો ગીત ગુંજે છે,
પરાગે ચૂપકીથી સૌ હવાને મ્હેક દઈ દીધી.

૬૩૫.
ભરી ‘જિમ’ ફી, અને લીધાં નવાં ‘શૂઝો’, ઘણા સાધન,
હવે સપને જ જાઉં છું, ઘટે ના પેટ પણ સ્હેજે.

૬૩૬.
હવે પાણી ય વેચાતું, હવા પણ કાલ વેચાશે,
પછી ‘ઑફર’ ઉપર મળશે: ‘ખરીદો બે, મળે ત્રીજો’.

૬૩૭.
દવાની બે ડબી, ચશ્માં ય બે, ને એક ઓશીકું,
હવે પચ્ચાસ વર્ષે પણ ઝઘડતાં, ને હસે ભેગાં.

૬૩૮.
કહી સાચી, અને સૌ મિત્ર છોડી ગ્યા, હસીને બસ,
હવે દર્પણ સખા છે, એ જ સાચો બોલનારો છે.

૬૩૯.
તમે તોડો, મસળજો, કે ચડાવો દેવને ફૂલો,
પરાગે તો બધે મ્હેકી, ન રાખ્યો કોઈ સાથે વેર.

૬૪૦.
કહે દાદા કહાણીમાં: ‘હતો રાજા, હતી રાણી’,
હવે બાળક જુએ ‘યૂટ્યૂબ’, ને ભીંતો જુએ દાદા.

૬૪૧.
કચેરીમાં પડી અરજી, વરસ વીત્યાં, ન ચાલી એ,
પછી બે નોટ મૂકી, ને ફટાફટ દોડતી થઈ ગઈ.

૬૪૨.
લગનમાં ભીડ ને ‘બૂફે’, અને ‘સેલ્ફી’, અને ‘રીલો’,
બિચારાં વર-વધૂ ઊભાં, ન પૂછે કોઈ: ‘ખાધું કે?’

૬૪૩.
સભામાં દાદ દેનારા ઘણા’તા દોસ્ત, આગળથી,
ગઝલ મારી શરૂ થઈ, ત્યાં બધા ઝોકે ગયા, જોજો!

૬૪૪.
નથી લાવ્યો કશું, ના લઈ જવાનો હું કશું સાથે,
પરાગે મ્હેક વેરી, બસ, ખુશીની એ જ છે મૂડી.

૬૪૫.
ગગનમાં ચાંદ રોટી શો, તરસતું બાળ જોતું’તું,
અમે કવિતા લખી ‘મુખ’ પર, ન ભાળી ભૂખ એ આંખે.

૬૪૬.
નદીને મા કહી પૂજી, પછી કચરો ભરી દીધો,
હવે મા શ્વાસ લે ધીમે, અમે ઘંટો વગાડીએ.

૬૪૭.
પડોશીનું બળે ઘર તો, અમે બારી કરી’તી બંધ,
પછી આગે અમારું ઘર ય ઘેર્યું, કોણ આવે ત્યાં?

૬૪૮.
અલારમ રોજ વાગે, ને દબાવું ‘સ્નૂઝ’ હું પાછો,
સમય ના ‘સ્નૂઝ’ થાતો, ને વધે ઉંમર, વધે રોજે.

૬૪૯.
હિમાલય પર ગયા ત્યાં પણ, ઝઝૂમ્યા ‘નેટ’ માટે સૌ,
શિખર પર સૂર્ય ઊગ્યો, પણ નજર તો ફોનમાં ચોંટી.

૬૫૦.
અમીરોનાં ઘરે ‘ડૉગી’ ઠરે ‘એ.સી.’ મહીં ગાદી,
અને દરવાનનું બાળક ઠરે ઠારે ઉઘાડે બ્હાર.

૬૫૧.
ન ડાળી, ના ઘરે ક્યારો, ન સરનામું કશું મારું,
પરાગે વાયરા સાથે બધે ઘર મ્હેકનું માંડ્યું.

૬૫૨.
તપેલીમાં ઉકળતી ચા, ઉકળતા આપણે સૌ પણ,
ભળે મીઠાશ જો થોડી, અને કડવું ય ભાવે છે.

૬૫૩.
હજારો થાળ ઢોળાયા, લગનમાં ઠાઠ કેવો, લ્યો!
ગલીમાં ભૂખનું બાળક જુએ એ એંઠને આશે.

૬૫૪.
બને ઘોડો ખુશીથી એ, ચલે ઘૂંટણ પરે દાદા,
હસે છે પૌત્ર, ને ભીતર ફરી બાળક બને ઘરડો.

૬૫૫.
પડે વરસાદ, ને કવિઓ લખે છે ગીત મસ્તીનાં,
ગરીબો ઝૂંપડે આખી ઉલેચે રાત પાણીને.

૬૫૬.
જવાનીમાં હતી જલદી, થવું મોટું તરત ઝટપટ,
હવે ઘડપણ કહે: ‘લાવો, ફરી એ બાળપણ મારું’.

૬૫૭.
તમે પૂછો: ‘ગઝલમાં આ સુગંધી કોણ ભરતું છે?’
પરાગે આંસુ, પરસેવો, અને માટી ભરી શાહી.

૬૫૮.
નમાવ્યું શીશ મંદિરમાં, ઘણી શ્રદ્ધા, ઘણા ભાવે,
પછી દ્વારે ગયાં ચંપલ, અને ગાળો સરી હોઠે.

૬૫૯.
ભલે કાળી અમાસો હો, ભલે વાદળ ઘણાં ઘેરાં,
ઉષા આવે જ છે, ઝીણું કિરણ બારી મહીં ડોકે.

૬૬૦.
મળે ‘એજન્ટ’ વીમાનો, કહે: ‘મરશો, મળે લાખો’,
કહું હું: ‘જીવતાં લાખો નથી, બે ઘૂંટ ચા પાજે’.

૬૬૧.
ભણી ‘ડિગ્રી’ ઘણી લીધી, ‘સિવી’ લઈ સો જગા દોડ્યો,
હવે ‘ડિગ્રી’ મઢાવીને, તળું ભજિયાં ગલી નાકે.

૬૬૨.
હજારો કોસ ઊડીને, વિહગ પાછાં ફરે માળે,
અમે પરદેશ જઈ બેઠા, ઘરે પાછા ન આવ્યા સૌ.

૬૬૩.
ઘણાં તીરથ, ઘણાં મંદિર, ઘણી મસ્જિદ, ઘણાં ધામો,
પરાગે ફૂલમાં દીઠો ખુદા હસતો, ખરે સાચે.

૬૬૪.
ભલે ઈશ્વર લખે ભાગ્યો, શિરે સૌના, કપાળે પણ,
છતાં ખેડૂ લખે પોતે, પસીનાથી ધરા પાને.

૬૬૫.
ખરે પાંખો, ઢળે ડાળો, ભલે સૂકાય આ બાગો,
પરાગે મ્હેક મૂકી છે, હવાના હોઠ પર કાયમ.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૩૨–૪૩૧ · શેર ક્રમ ૬૬૬–૮૬૫