છૂટા શેર ૬૦૪૯–૬૦૬૫

૬૦૪૯.
ઓસરી, ખાટલો, ચા અને બાપુજી,
ગામ એ સાંભરે, આંખ ભીની થતી.

૬૦૫૦.
આંગણે બાળ સૌ ખેલતાં રાતભર,
આજ એ આંગણે મૌન ઊભું હવે.

૬૦૫૧.
આ પરાગે ગઝલ એક છેડી જરા,
ને પવન પણ જરા ઝૂમવા લાગિયો.

૬૦૫૨.
ફોન પર સૌ મળે, મન ન મળતાં કદી,
ટેરવે પ્રેમ છે, હાથ ખાલી હજી.

૬૦૫૩.
વાદળો આવતાં, મોર ગાતા થયા,
ખેડુ હરખે કહે: ‘ચાલ, વાવી દઉં.’

૬૦૫૪.
આયને જોઈને પૂછતો: ‘કોણ તું?’
કોઈ ઘરડો મને જોઈ હસતો હતો.

૬૦૫૫.
વાંસળી સાંભળી, ગોપ-ગોપી ધસે,
રાધિકા એકલી, લાજની ઓઢણી.

૬૦૫૬.
લગ્નમાં નાચતા ગામના સૌ જણા,
ફક્ત ફૂવા રિસાયા હતા રોજ જેમ.

૬૦૫૭.
દીકરી સાસરે જ્યાં વળાવી, પછી
ઘર બધું બોલતું બંધ થાતું ગયું.

૬૦૫૮.
ફૂલની પાંખડી સૌ ખરી ત્યાં પછી,
આ પરાગે હવા સાથ યાત્રા કરી.

૬૦૫૯.
બારણું ખોલતાં, આભ અંદર ભળે,
ઓરડે બંધ'તું, એ જ મન આપણું.

૬૦૬૦.
ભૂખ લાગે જરી, મા સમજ જાય છે,
બોલવું ના પડે, થાળ આવી ચડે.

૬૦૬૧.
શ્હેરની સાંજમાં કોણ જોતું ગગન?
સૌ નજર ફોનની રોશની પર ઠરી.

૬૦૬૨.
દોસ્ત એ, જે રહે સાથ તોફાનમાં,
તાપ, વરસાદ કે હો બરફ, હો પવન.

૬૦૬૩.
ચાંદની રાતમાં ગામનો ચોતરો,
બેસતા ભાઈબંધો, હસીને ઘણું.

૬૦૬૪.
શબ્દને પૂજવો, એ જ પૂજા ખરી,
આ પરાગે સદા એ જ માળા જપી.

૬૦૬૫.
દીવડો ઓલવાયો, પરોઢે પછી
રાત જાતાં કહી ગઈ: ‘ફરી આવશું.’

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૦૩૨–૩૧૩૧ · શેર ક્રમ ૬૦૬૬–૬૨૬૫