છૂટા શેર ૫૬૦૬–૫૬૩૫

૫૬૦૬.
હતું એક ફળિયું, હતો એક વડ,
હવે ત્યાં મકાનો, ન છાંયો, ન સ્વર.

૫૬૦૭.
સવારે ઉઘાડું નયન ત્યાં હસે,
તને જોઈને સૂર્ય પાછો ઢળે.

૫૬૦૮.
ધરાએ પ્રથમ બુંદ ઝીલ્યું, અને
બની ઝૂંપડી પણ ઘડી મ્હેકતી.

૫૬૦૯.
નથી બા, છતાં નિત્ય સપને મળે,
ધરે થાળ, હસતી, પછી ઓગળે.

૫૬૧૦.
હજી બાપુનો સાદ આવે સવાર,
ઉઘાડું નયન, ત્યાં નથી એ ઘરે.

૫૬૧૧.
ઘરે દીકરી જ્યાં હસે, ઝળહળે,
પછી ઓરડે ઓરડે દીવડા.

૫૬૧૨.
નદી ગામની સાવ સૂકી પડી,
હવે રેત ઊડે, મળે ઝાંઝવાં.

૫૬૧૩.
નગરમાં બધું છે, નથી ચેન બસ,
ઘડી પણ કદી થોભતાં ક્યાં ચરણ?

૫૬૧૪.
વિદેશે ઘણું છે, નથી ગામ પણ,
ન પીપળ, ન પાદર, ન ચોરો, ન મા.

૫૬૧૫.
ઘટા જ્યાં ઘનેરી, તને સાંભરું,
પડે વીજ, ને જીવ ઝબકી જતો.

૫૬૧૬.
ઠરી રાત ને ઝૂંપડે તાપણું,
બધાં સાથ બેસી, હસે રાતભર.

૫૬૧૭.
દિવાળી હતી, ને ગલી ઝળહળી,
છતાં એક ઘરમાં હતો અંધકાર.

૫૬૧૮.
કદંબે હજી વાંસળી સાંભળું,
ભલે શ્યામ ચાલ્યા ગયા દ્વારકા.

૫૬૧૯.
બળી ગઈ ચિતા ને ઠરી રાખ પણ,
હજી બાગમાં ફૂલ એનાં હસે.

૫૬૨૦.
સમય કોઈની રાહ જોતો નથી,
છતાં આપણે રાહ જોતા સદા.

૫૬૨૧.
અરીસો કહે, ‘તું થયો છે જુનો’,
છતાં મા કહે, ‘તું હજી બાળ છે’.

૫૬૨૨.
હજારો ચહેરા, છતાં એકલો,
ભરી ભીડ, ને હું ય ઊભો અલગ.

૫૬૨૩.
હળે ખેડતાં ગીત ગાતો પિતા,
ધરા સાંભળે ને ઉગાડે અનાજ.

૫૬૨૪.
ગરીબો તણું આ ગણિત છે સરળ,
પગારો ઘટે, માસ લાંબો બને.

૫૬૨૫.
હતું બાળપણ ને હતી ચોકલેટ,
હવે છે દવા ને ઉધારી ઘણી.

૫૬૨૬.
હવે લાકડી એ જ સાથી ખરો,
બધા દીકરા દૂર દેશે વસે.

૫૬૨૭.
તને શોધવા હું ભટક્યો બધે,
હતો તું ધબકતો હૃદયમાં જ મુજ.

૫૬૨૮.
કલમ મૌન, કાગળ ય કોરો, છતાં
પરાગે ગઝલ એક ગુંજ્યા કરે.

૫૬૨૯.
પરાગે કદી ઘર ન બાંધ્યું, ભલા,
હવા આંગણું ને ગગન છત હતી.

૫૬૩૦.
પરાગે ભલે ગંધ આપી ઘણી,
છતાં એ ય માટી તણો પુત્ર છે.

૫૬૩૧.
તને ભૂલવા યત્ન કીધા ઘણા,
ગણે ‘યાદ’ એને જ આખું જગત.

૫૬૩૨.
વિદાયે નમેલી હતી પાંપણો,
હજી એ ઝુકી છે, હજી એ ક્ષણો.

૫૬૩૩.
ગલીમાં ભરાયું ઘણું નીર, ભાઈ,
નગરપાલિકા ત્યાં તરે નાવ લઈ.

૫૬૩૪.
ભલે રાત લાંબી, ભલે ઘોર તમ,
પરાગે, નવો સૂર્ય ઊગી જશે.

૫૬૩૫.
નવો ફોન આવ્યો, ગયું ચેન સૌ,
હવે ઊંઘ પણ ચાર્જ થાતી નથી.

– પરાગ રતનપરા