છૂટા શેર ૫૫૨૬–૫૫૬૬

૫૫૨૬.
ભણેલી ના હતી મા, તોય એ ગીતા સમી લાગે,
કપાળે હાથ મૂકે ત્યાં બધા યે શ્લોક સમજાવે.

૫૫૨૭.
પિતાના હાથ ખરબચડા હતા, પણ એમના ખોળે
મુલાયમ સ્વપ્ન મારાં સૌ ઉછરતાં’તાં ઘણાં હેતે.

૫૫૨૮.
વળાવી દીકરીને, ઘેર આવી બાપ બેઠો ત્યાં,
હજી પણ હીંચકો ઝૂલે, હજી ઝાંઝર ઝણકતાં’તાં.

૫૫૨૯.
હવે તો ગામમાં પણ ડીશ ઊગી છે, નવી ફેશન,
અને ચોરે હવે ક્યાં છે ભજનની ધૂન સાંજેથી?

૫૫૩૦.
નગરમાં સાંજ ક્યાં ઢળતી? અહીં તો લાઇટો ઝબકે,
અહીં આકાશ પણ ભાડે, અને તારા ય વેચાતા.

૫૫૩૧.
વિદેશે બર્ફ પડતાં, ગામનો તડકો હજી ઝંખું,
હતો જે ઓસરીએ બા તણી સાડી સમો ઢળતો.

૫૫૩૨.
ગગન ગાજ્યું, ધરા મ્હેકી, અને મોરો ટહુક્યા છે,
અને ખેતર ભણી હળ લઈ, પિતાજી ગીત ગાતા ગ્યા.

૫૫૩૩.
વસંતે ડાળ પર બેસી, અને ત્યાં કોકિલા ગાતી,
ખરેલાં પાંદડાં ધૂળે સુણે છે એ ય એ ગીતો.

૫૫૩૪.
પતંગો આભમાં ઊડે, અને દોરી ઘસે હાથે,
ભલેને કોઈ કાપે, સૌ ગજાવે છે ગલી હરખાઈ.

૫૫૩૫.
હસીને ઝેર પીધું તો થયો એ શ્યામનો પ્યાલો,
પછી તો આંખમાં મીરાં તણી બસ શ્યામ દેખાતો.

૫૫૩૬.
ફકીરે ચોરને કીધું, ‘ઉઠાવી જા બધું તારું’,
અને એ ચોર લજવાયો, હવે એ પણ ફકીરી છે.

૫૫૩૭.
ચિતા પર જે ઘણો બોલ્યો હતો આખી ઉમર જોરે,
હવે એ ચૂપ છે, ને સૌ હવે એનાં ગુણો ગાતા.

૫૫૩૮.
સમયની રેતમાં પગલાં હતાં જે આપણાં, સાથી,
હવાએ એ ય ભૂંસ્યાં, ના રહી એકે નિશાની પણ.

૫૫૩૯.
અરીસો રોજ પૂછે છે, ‘ખરેખર કોણ છે તું, દોસ્ત?’
જવાબો શોધવામાં હું, સવાલો જેમ ખોવાયો.

૫૫૪૦.
હજારો લોકની વચ્ચે, હતો હું સાવ એકાકી,
ખભા અથડાય છે સૌના, હૃદય અથડાય ક્યાં કોનાં?

૫૫૪૧.
ઉગાડે અન્ન આખા ગામનું, ને જાત ભૂખી છે,
ખરેખર ખેડુ એવો દેવ, જેનો ભોગ ના મળતો.

૫૫૪૨.
નથી ચૂલો સળગતો તોય માની આંખ બળતી છે,
બધાંને પીરસી દીધું, ભરી પાણી ભરી પેટે.

૫૫૪૩.
કપાયું ઝાડ ત્યારે ત્યાં, બધાં પંખી ઘણાં રોયાં,
અને છાંયો ગયો એનો, ગયા માળા બધાં સાથે.

૫૫૪૪.
પરાગે શબ્દ પાને મૂકતાં, એ થઈ ગયો ઝરણું,
જરા જો વાંચશે તું, તો સમંદર થઈ જશે, સાથી.

૫૫૪૫.
હતાં ખિસ્સાં ભરેલાં કાચની રંગીન ગોળીથી,
અને ખિસ્સે ભરેલા છે હવે ચિંતા અને હપ્તા.

૫૫૪૬.
બહેને રાખડી બાંધી, ન માગી ભેટ એકે યે,
અને એ સૂતરે બાંધ્યો મને આખો ય જીવનભર.

૫૫૪૭.
સરહદે બર્ફમાં ઊભા રહી જાગે જવાનો સૌ,
તમે ચેનલ બદલતા જાવ, ને ગાદી ઉપર સૂતા.

૫૫૪૮.
શિખવતા ચૉકથી કક્કો, ઘસાતા રોજ પાટીએ,
હવે એના જ શિષ્યો છે બધા અફસર, ધની, નેતા.

૫૫૪૯.
ભલે નાનો હતો દીવો, છતાં ઝૂઝ્યો નિશા આખી,
સવારે સૂર્ય આવ્યો તો, ધુમાડો થઈ ગયો હસતો.

૫૫૫૦.
કબાટે ધૂળ ખાતાં પુસ્તકો બોલ્યાં મને રાતે:
‘અમારાં પાન ખોલો ને, ઉતારો ફોન ખોળેથી.’

૫૫૫૧.
અગાસીએ પથારી ને, ગગનમાં ચાંદ જોતાં’તાં,
હવે ઍસી મહીં ક્યાં છે ગગન કે ચાંદ કે તારા?

૫૫૫૨.
ઉપડતી ટ્રેનની બારી મહીંથી હાથ તુજ હાલ્યો,
હજી પણ સ્ટેશને ઊભો, હજી એ હાથ હાલે છે.

૫૫૫૩.
ગયા જિમમાં, ન થાક્યા, પણ ઘણી સેલ્ફી ઉતારી ત્યાં,
પછી પાછા ફરી ખાધાં સમોસાં ચાર ચટણીમાં.

૫૫૫૪.
પરાગે રેતનું ઘર પણ બનાવ્યું પ્રેમથી, સાથી,
સમંદર લઈ ગયો એ ઘર, છતાં મારાં નયન કોરાં.

૫૫૫૫.
નગરના ચોક પર ઊભા, હટે ના એક પણ ગાડી,
ઘરે જઈને જરા જોયું, ગયો બાબો હવે કૉલેજ.

૫૫૫૬.
અમાસી રાતમાં પણ એક તારો ઝગમગે છે, જો,
નિરાશાની ઘડીમાં પણ હૃદય આશા જગાડે છે.

૫૫૫૭.
તને શોધ્યો ગગનમાં, ને તને શોધ્યો શિખર પર પણ,
હતો તું તો ભિખારીના નયનમાં ત્યાં, ગલી ખૂણે.

૫૫૫૮.
જુની દાદી તણી પેટી ઉઘાડી, ને મહીં જોયું,
સુકાયેલું ગુલાબી પત્ર દાદાનો હજી ભીનો.

૫૫૫૯.
કમાણી ચાર આના, ને ઉપર કર આઠ આનાનો,
હિસાબી ચોપડે તોયે ગણાયો હું તવંગર, લ્યો!

૫૫૬૦.
હતા જે ઓટલે બેસી, ગપાટા મારતા દાદા,
હવે ત્યાં ઓટલો ખાલી, પડી છે લાકડી એકલ.

૫૫૬૧.
કહે છે પ્રેમ અંધો છે, મને ચશ્માં છતાં લાગ્યા,
પછી લગ્ને નજર ખૂલી, હવે નંબર વધી ગ્યા છે.

૫૫૬૨.
તને વરસાદમાં જોતાં, ન છત્રી ખોલવી ગમતી,
હવે આ જીવ ભીનો ને બદન પર તાવ આવ્યો છે.

૫૫૬૩.
ભલે મોંઘી ડિશો ખાધી, ઘણી હોટેલમાં બેસી,
છતાં ભૂખ્યો જ ઊઠ્યો હું, નથી માની કડક રોટી.

૫૫૬૪.
સવારે ચા અને છાપું, બપોરે ઊંઘ ને ઝોકું,
પછી સાંજે બગીચામાં બધા ડોસા ચલાવે દેશ.

૫૫૬૫.
પરાગે ગંધ આપી સૌ પવનને પણ, ગલી સઘળી,
હિસાબે નામ એનું ક્યાંય ના આવ્યું કશે પણ, લ્યો.

૫૫૬૬.
ભલે એ ધૂળ જેવો હો, પરાગે તો ઘણું કીધું,
ફળો ઝૂલ્યાં, કળી ફૂટી, નવાં વન સૌ રચાયાં ત્યાં.

– પરાગ રતનપરા