છૂટા શેર ૫૦૪૨–૫૦૬૫

૫૦૪૨.
હતો એક વડલો, હતી એક ડાળી,
હવે ત્યાં સડક છે, ધુમાડો, ઉતાવળ.

૫૦૪૩.
હજી સાંભરે છે નિશાળે જતો હું,
અને મા ઝરૂખે, સજળ ને ઉદાસી.

૫૦૪૪.
કતારે કતારે ગયું આયખું, ને
કફનને ય લેવા કતાર જ હશે ત્યાં.

૫૦૪૫.
ગળે છે છજું, ને ગળે છે નયન પણ,
ગરીબી તણો આ જ વરસાદ છે, લો.

૫૦૪૬.
પરાગે ભરી ના તિજોરી કદીયે,
જગત જે ય માગે, બધું એ ધરી દે.

૫૦૪૭.
અહીં કોઈ પાસે સમય ના મળે છે,
તહીં ગામમાં ઓટલે ડાયરા છે.

૫૦૪૮.
તને જોઈ ચાંદો ગયો વાદળે ત્યાં,
હતો દ્વેષ કે એ ય ઘાયલ થયો’તો?

૫૦૪૯.
નથી એક પૈસો, છતાં ગાય ગીતો,
અમીરો ગળે છે દવા ઊંઘ માટે.

૫૦૫૦.
પ્રથમ જે પગાર જ, ધરી મા તણે કર,
છલક્યાં નયન, સ્વર્ગ મેં ત્યાં નિહાળ્યું.

૫૦૫૧.
ગયો આજ માળો, ગયું ઝાડ પણ ત્યાં,
પછી એક ચકલી રડે વીજ-તારે.

૫૦૫૨.
અદાલત મહીં સત્ય ઊભું હતું, પણ
વજન જ્યાં ઘણું, ત્યાં નમે ત્રાજવું પણ.

૫૦૫૩.
ગઝલને ઉછેરી પરાગે જતનથી,
હવે બાગ થઈને જગતને સુવાસે.

૫૦૫૪.
નસીબે નહીં, તે પસીને ઘડાયું,
હથેળી તણી રેખ મેં ખુદ ઉકેરી.

૫૦૫૫.
સભા મૌન, ને દ્રૌપદી ચીસ પાડે,
હજી કૃષ્ણ ક્યાં છે? સભાઓ ઘણી છે.

૫૦૫૬.
ખુદાને લખી એક ચિઠ્ઠી ઘણી વાર,
ન ઉત્તર, છતાં રોજ લખતો રહું છું.

૫૦૫૭.
ગયા દેશ છોડી ઘણા દીકરાઓ,
રહી ગામમાં બસ જનેતા, ઝરૂખો.

૫૦૫૮.
હશે રાત લાંબી, ઉજાસો થશે, હા,
જરા ધૈર્ય રાખો, સવારે હસે ફૂલ.

૫૦૫૯.
દરશને કતારે ગરીબો ઘણા છે,
અમીરો ગયા પાછલા દ્વારથી ત્યાં.

૫૦૬૦.
મને દીકરો જોઈ લાગ્યું ફરીથી,
જતો હું નિશાળે ઉઘાડા પગે, હા.

૫૦૬૧.
ભલે પાંખડી સૌ ખરે પાનખરમાં,
પરાગો રહે છે હવામાં સદાયે.

૫૦૬૨.
ફરે સૂર્ય જ્યાં, ત્યાં ફરે સૂરજમુખી,
અમે પણ તને જોઈ ફરતાં રહીએ.

૫૦૬૩.
હજી રેડિયો ગીત જૂનું વગાડે,
પિતા આંખ મીંચી ગણગણે હસીને.

૫૦૬૪.
તને ભેટમાં શું ધરું? ફૂલ ખરશે,
પરાગો ધરું છું, સદા મ્હેકશે એ.

૫૦૬૫.
જગત એક મેળો, ઘડી બે ફરી લ્યો,
પછી તો જવું છે, ભલે ના ગમે પણ.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૫૩૨–૨૬૩૧ · શેર ક્રમ ૫૦૬૬–૫૨૬૫