છૂટા શેર ૪૯૪૭–૪૯૯૬

૪૯૪૭.
ઘણી વાર માના સ્મરણ આવતાં
ભરી આંખ, ને સાંભરે ખોળલો.

૪૯૪૮.
નથી ચાંદ, તારા, નથી દીવડો,
છતાં તું હસી, ને થયું ઝળહળું.

૪૯૪૯.
નવી આ સડક, ને નવા ખાડલા,
નવી ચૂંટણી, વાયદા પણ નવા.

૪૯૫૦.
ઘરે દીકરી, તો દિવાળી સદા,
હસે તો ઝગે ઓરડે ઓરડા.

૪૯૫૧.
તને જોઈ ભૂલ્યો જ ઘરનો પતો,
પછી તું જ મારું થયું ઘર, સખી.

૪૯૫૨.
હતી વાવ, પણઘટ, હતી ગાગરો,
હવે નળ ઉપર છે કતારો ઘણી.

૪૯૫૩.
ચલો, ગામ જઈએ ફરી, ઓ સખા,
હજી લીમડો રાહ જોતો હશે.

૪૯૫૪.
હસે ઝૂંપડી ખડખડાટી સદા,
મહેલે ઉદાસી ભરી ઓરડે.

૪૯૫૫.
પરાગે ન રાખ્યો કદી ભેદભાવ,
ગુલાબે, ધતૂરે, બધે મ્હેકતો.

૪૯૫૬.
કદી પૂર આવે, દુકાળો કદી,
બિચારો ય ખેડૂ રડે છે સદા.

૪૯૫૭.
નદી સાવ સૂકી, નયન તરબતર,
સમયનો અજબ આ નિયમ છે, સખા.

૪૯૫૮.
ઘણી ફાઈલો ધૂળ ખાતી પડી,
ઉઘડતી, મળે જ્યાં ‘વજન’ હાથમાં.

૪૯૫૯.
પતંગો ઉડે છે ગગનમાં ઘણી,
છતાં દોર તો હાથમાં કોઈના.

૪૯૬૦.
હતું ગીત મા-નું, હવે મૌન છે,
છતાં ઓરડે એ જ લય ગુંજતો.

૪૯૬૧.
તને ભૂલવા જામ પીધો ઘણો,
છતાં જામમાં તું જ હસતી હતી.

૪૯૬૨.
હવે પગ નથી ચાલતા, દોસ્ત, પણ
છતાં બાળપણ દોડતું ભીતરે.

૪૯૬૩.
વરસતાં જ મેહો, થયાં ખેતરો
ઘણાં લીલુડાં, ને હસે ખેડુ પણ.

૪૯૬૪.
પવન સામટો, તોય દીવો બળે,
નથી હારવું, એ જ એનો ધરમ.

૪૯૬૫.
પ્રસાદે ય ‘સેલ્ફી’, દરશને ય ‘પોઝ’,
ખુદા પણ હવે ‘ફિલ્ટરે’ ચળકતો.

૪૯૬૬.
પરાગે ગઝલમાં ઉતારી વ્યથા,
પછી દિલ થયું સાવ હલકું, સખા.

૪૯૬૭.
રસોડે હજી મા તણી મ્હેક છે,
નથી મા, છતાં ચા ઉકાળ્યા કરું.

૪૯૬૮.
ઘણી ભીડમાં રોજ ઘૂમ્યા કરું,
છતાં કોઈ ના ઓળખે, હું ય ના.

૪૯૬૯.
રમકડાં ઉદાસી સમેટે, સખા,
હતું બાળપણ, ‘ક્લાસ’માં ગુમ થયું.

૪૯૭૦.
નથી ઈશ મંદિર, ન મસ્જિદ મહીં,
રહે એ, દુખીનાં નયન લૂછતો.

૪૯૭૧.
હલે પારણું, ને હસે બાળ ત્યાં,
જનેતા ય ગાતી મધુર હાલરું.

૪૯૭૨.
વતન દૂર, ને હાથ ચાવી રહી,
હશે ઘર? હતું? કોણ જાણે, સખા.

૪૯૭૩.
ભ્રમરને કહે ફૂલ ધીરે, ‘સખા,
પરાગો ભલે લે, ન મધ લૂંટજે.’

૪૯૭૪.
હતું આભ આખું અમારે ઘરે,
હવે ફ્લેટમાં આભ ચોરસ મળે.

૪૯૭૫.
તમે દર્દ દીધું, દુઆ મેં કરી,
હિસાબે ગણો, કોણ ફાવ્યું, કહો?

૪૯૭૬.
ઝરે મેહ, ને ગંધ માટી તણી,
પિયર સાંભરે નવવધૂને, સખી.

૪૯૭૭.
ન બત્તી, ન પાણી, ન રસ્તો કશો,
છતાં ભાષણોમાં વિકાસો ઘણા.

૪૯૭૮.
અમાસે ભલે ચાંદ ના ઊગતો,
હજી આંખમાં એક દીવો બળે.

૪૯૭૯.
પિતા ના કશું બોલતા, ના રડે,
છતાં છત બની ઘર ઉપાડી ફરે.

૪૯૮૦.
સમંદર ઉછળતો, કિનારો ખમે,
પિતા જેમ, ઘરના ઉધામા સહે.

૪૯૮૧.
હજી ઘંટ શાળા તણો સાંભળું,
અને બાળપણ દોડતું આવતું.

૪૯૮૨.
હવામાં પરાગે લખી વાત એક,
ગલીએ ગલીએ સુગંધે ભરી.

૪૯૮૩.
હતો સાપ, ઝેરી, ગણાતો ખરો,
મનુષ્યો તણા ડંખથી એ ડરે.

૪૯૮૪.
તને રોષ આવ્યો, થયું મૌન ઘર,
હસી સ્હેજ, ને ઓરડા ઝગમગે.

૪૯૮૫.
ઝરૂખે હજી કોઈ ઊભું હશે,
ગયાનો સમય આંગળીએ ગણે.

૪૯૮૬.
ગયા દાંત, ને ચોકઠું ઝળહળે,
હસે ડોસલો, ને ચણા વાટતો.

૪૯૮૭.
હતી ગરગડી, ગીત ગાતી હતી,
હવે બોર, ને મોટરો ઘરઘરે.

૪૯૮૮.
ઉઘાડી ગયું એક સપનું સવાર,
પછી દી’ ભરી એ ખટક્યા કરે.

૪૯૮૯.
ઝઘડતાં હતાં રોજ, વીરો-બહેન,
વિદાયે રડે ભાઈ મોટે અવાજ.

૪૯૯૦.
ગરીબો, અમીરો, બધા અંતમાં
બને રાખ સરખી, બધાની, સખા.

૪૯૯૧.
દિવાળી બધે, પણ ગરીબે ઘરે
ઝગે આંખમાં ભૂખનો દીવડો.

૪૯૯૨.
હતી રાત લાંબી, પરાગે છતાં
સવારે ફરી ફૂલ ખીલ્યું હતું.

૪૯૯૩.
ઘડી ક્રોધની, ને બળી ઝૂંપડી,
વરસ લાગશે ઘર ફરી બાંધતાં.

૪૯૯૪.
ત્યજી રાજ, મીરાં ફરે ગામ ગામ,
હતો એકતારો, હતો શ્યામ સાથ.

૪૯૯૫.
હતો કવિ થવાનો મનોરથ, પરંતુ
લખું ‘કોડ’ હું આજ રાતો સુધી.

૪૯૯૬.
પરાગે ભરી ખોબલે મ્હેક, ને
જગતને ધરી, ને ગયો રિક્ત થઈ.

– પરાગ રતનપરા