છૂટા શેર ૪૦૬૬–૪૦૯૯

૪૦૬૬.
સાંજના બા ગોખમાં જે દીવડો મૂકી જતી,
એ જ દીવો આજ મારી આંખમાં બળતો રહે.

૪૦૬૭.
શ્હેરના રસ્તા ઉપર સૌ દોડતા દેખાય છે,
કોઈ ના પૂગ્યું કશે, ને થાક સૌને થાય છે.

૪૦૬૮.
એ જ સરનામે હજી આવ્યા કરે કાગળ બધા,
જ્યાં હવે મારું કશું પણ, ઘર નહીં, ના બારણું.

૪૦૬૯.
આંગણે તુલસી સુકાણી, ને ગયાં બા પણ, પછી
એક ચોમાસું ગયું, ને ઘર ય સૂકું થઈ ગયું.

૪૦૭૦.
રેતમાં લખ્યું હતું મેં નામ તારું, એ પછી
દર વરસ દરિયો હવે એ નામને ચૂમી જતો.

૪૦૭૧.
ચૂંટણીમાં ગામનો મતદાર પણ મોંઘો થયો,
એક સાડી, એક બોટલ, વાયદો, ને એ સલામ.

૪૦૭૨.
ફોનમાં ફોટા હજારો, આલ્બમો ખાલી બધાં,
બાળપણ ડિજિટલ થયું, ને હૂંફ સઘળી લઈ ગયું.

૪૦૭૩.
વૃક્ષ કાપ્યું એ દિવસ પંખી ય ના રોયું ઘણું,
ઘર ગયું, એ ઠીક, પણ આકાશ આખું ગ્યું સરી.

૪૦૭૪.
તું હથેળીની લકીરો વાંચતો બેઠો સદા,
ભાગ્ય તો લખતી રહી તારી પરિશ્રમની કલમ.

૪૦૭૫.
દીકરી પરણી, વિદા થઈ, ને થયું સૂનું બધું,
આંગણે બસ એક ઝાંઝર-રવ હજી ગુંજ્યા કરે.

૪૦૭૬.
રાતભર તારા ગણું, ને તોય ઓછા લાગતા,
એક તારો આંખમાંથી રોજ ખરતો હોય છે.

૪૦૭૭.
આયનો સાચો હતો, ને હું ય પણ સાચો હતો,
એકબીજાથી અજાણ્યા, એક છતની હેઠ, લો.

૪૦૭૮.
ખેડુ ઊભો ખેતરે, તાક્યા કરે છે આભને,
એક વાદળ પર લખેલી છે બધી આશા હજી.

૪૦૭૯.
વાંસળી વાગી જરા ત્યાં, ગામ આખું ડોલતું,
ને નદીનાં સૌ ય મોજાં થઈ ગયાં રાધા સમાં.

૪૦૮૦.
શબ્દ ને અર્થો વચાળે ખીણ ઊંડી છે, ‘પરાગ’,
એ જ ખીણે તો ગઝલનું ફૂલ ખીલે છે સદા.

૪૦૮૧.
ઘર થયું પાકું હવે, ધાબું ય છે, ટાંકી ય છે,
પણ ચકી ને કાગડાને ત્યાં ઉતારો ના મળે.

૪૦૮૨.
બાપનાં ચશ્માં ધરીને, આજ જોઉં છું જગત,
ધૂંધળું દેખાય, પણ દેખાય છે સાચું બધું.

૪૦૮૩.
એક ચકલી રોજ આવી કાચને ઠોલ્યા કરે,
ખોલતાં બારી, ઘરે આકાશ પાંખો દઈ ગયું.

૪૦૮૪.
આ નગરમાં સાવ સસ્તી જિંદગી વેચાય છે,
ને કબર માટે ય લાંબી છે કતારો, લો જુઓ.

૪૦૮૫.
ભૂખના ઘરમાં મળી છે એક સાચી કેળવણ,
એક રોટીમાં ય આખો ચાંદ પણ દેખાય છે.

૪૦૮૬.
આયનામાં આજ દેખાયા મને મારા પિતા,
આંખ નીચે કરચલી, ને એ જ ઝાંખી આંખ, લે.

૪૦૮૭.
તારલા ગણતો હતો દાદો અગાશી પર કદી,
આજ એ પોતે ય ત્યાં તારો બની ટમટમ થતો.

૪૦૮૮.
રોજ ઝઘડે છે અમારી પાંપણો ને આંસુઓ,
કોણ આગળ ઊતરે, ને કોણ રોકે બારણે.

૪૦૮૯.
ગામથી હું તો ગયો, પણ ગામ ના છૂટ્યું કદી,
આજ પણ માટી તણી સોડમ ભરી છે શ્વાસમાં.

૪૦૯૦.
ચાંદની આવી ઝરૂખે, શોધવા તારી છબી,
ને નિરાશાથી ઢળી એ વાદળોની ઓથમાં.

૪૦૯૧.
કોઈ આવ્યું ના પછી, ને કોઈ પાછું ના ગયું,
આંગણું અટકી ગયું છે એ જ સાંજે ત્યારથી.

૪૦૯૨.
દેશ છોડ્યો, વેશ છોડ્યો, ને ગયો ઘર-ગામ છોડ,
સ્વપ્ન ગુજરાતી જ આવે છે હજી પણ રાતના.

૪૦૯૩.
આ ‘પરાગે’ જિંદગીને ફૂલની પેઠે ધરી,
જે મળે, એને સુગંધી સાથ દીધો છે સદા.

૪૦૯૪.
ડૉક્ટરે કીધું: ‘ન બોલો, ને ઘણો આરામ લ્યો’,
ને પછી બિલમાં ઘણું બોલી ગયા એ મૌનથી.

૪૦૯૫.
મંચ પરથી એ ગરીબીને હટાવે રોજ, ને
આ ગરીબો ભૂખથી તાળી બજાવે મંચ સામ.

૪૦૯૬.
મ્હેલ છોડ્યો, લાજ છોડી, રાજ પણ છોડ્યું, અને
હાથમાં બસ એકતારો, ને હૃદયમાં શ્યામ, બસ.

૪૦૯૭.
ભૂલવાની લાખ કોશિશ, તોય ના ભૂલી ગલી,
પગ વળી જાતા હજી, જાણે નશામાં હોય ના.

૪૦૯૮.
રેડિયો પર ગીત વાગ્યું, ને મને બા સાંભરી,
તાવડી પર રોટલી, ને હોઠ પર ગીતો હતાં.

૪૦૯૯.
આ ‘પરાગે’ મૌનનો પણ પાઠ શીખ્યો ફૂલથી,
જે ખરે છે ચૂપ, એની મ્હેક ઊંડી હોય છે.

– પરાગ રતનપરા